MAMRA

2011-05-09T14:03:00.000+04:30

به خاطر فیلتر بودن اینجا، فعلا در mamra2006.blog.com می نویسم! خوشحالم میشم سر بزنید! :)

وبلاگم به چه کسی روی کره زمین آزار می رسوند که باید این مسخره بازی ها رو تحمل کنم؟! دیگه خسته شدم...

2011-04-26T13:01:00.003+04:30

2011-03-19T18:32:00.002+03:30

سبز باشید و سال خوبی داشته باشید.

گتسبی بزرگ – اسکات فیتزجرالد (کریم امامی) – 1379 – انتشارات نیلوفر

2011-03-19T18:31:00.002+03:30

(طبق معمول نمیتونم از دست اثر پیش قضاوت روانی یعنی دونستن این که یه رمان مثل این دومین رمان پرخواننده جهانه – واصلا برای همین انتخابش کردم – روی مطلبم خلاص بشم!)
نویسنده برخلاف تصور اولیه من و خیلیای دیگه هیچ ربطی به ادوارد فیتزجرالد معروف که مترجم رباعیات خیام بود نداره. جمله های کوتاه، ریتم تند، توصیف دقیق و جذاب کوچکترین جزئیات، استفاده به جا از استعاره و حسن تعلیل و بیان شیرین، واقعیت گرایی جالب، طنز محشر و صد البته ترجمه تحسین برانگیز کریم امامی (مثال: "هی...جونی!") و توجه به ظریف ترین و پیچیده ترین کشمکش های ارتباطی در قالب جملات ساده فقط گوشه ای از نثر دلپذیر "گتسبی بزرگ" ئه. فیتزجرالد یه زبان شناس حرفه ای ئه که از بار معنایی و استعاری کلمات و جملاتی که انتخاب میکنه کاملا آگاهه. با همه اینها، از ریتم افتادن ها، در ابهام غیرضروری گذاشتن ها، شتابزده و غیرموثر بودن روایت کلی (به اعتراف خود نویسنده)، مبهم نگه داشته شدن شخصیت گتسبی و ضعف های دیگه ای در متن کتاب به نظرم اومد که با خوندن نامه نگاری های نویسنده با هم قطارهاش که با خوش ذوقی مترجم، در کنار چند نقد و... به عنوان ضمیمه در آخر کتاب گنجونده شده بود، از نظرم مطمئن شدم. سرگشتگی مورد اشاره رو "کنت تاینان" منتقد نشریه آبزرور به عنوان "سیلان حوادث فجیع بیوده" معرفی میکنه و اضافه میکنه "گتسبی" زاده آمریکای رویایی قبل از دهه1930 (Great Depression) بود و بعدش طوفانی از انسان های مغبون با رویاهای دست نیافته رو به صورت ویلی لومن در "مرگ یک دستفروش" و... می بینیم تا رسیدن به قهرمان آمریکای مجدد دهه های بعد با نام "هولدن کانفیلد". کریم امامی مترجم سختکوش و عاشق "گتسبی بزرگ" تم اصلی داستان رو ((تضاد جدایی ناپذیر خیال و واقعیت)) میدونه.
نیمرو:
- برآمدگی تیز دیوار مسئول جدایی چرخ بود که چند و چون آن اکنون مورد توجه پنج شش راننده کنجکاو قرار گرفته بود.
- ... و سیگارهای روشن طرح حرکات نامفهوم دست ها را در هوا رسم می کردند.
- "ممکنه به من بگین پمپ بنژین از کدوم طرفه؟" اقلا دوازده نفر که حال بعضی از آنها فقط اندکی بهتر بود برایش توضیح دادند که دیگر اساسا هیچ گونه ارتباط فیزیکی بین چرخ و خود اتومبیل وجود ندارد!
- پس از خواندن آنچه تا به حال نوشته ام می بینم چنین وانمود کرده ام که وقایع سه شب که هر کدام چند هفته بینشان فاصله بود یگانه مشغولیات من بوده اند. برعکس، اینها فقط پیشامدهای اتفاقی در یک تابستان پرمشغله بودند که تا مدت ها مرا بی اندازه کمتر از امور شخصی خود مشغول می داشتند.
- با گلگیرهایی که چون دو بال از دو طرف گسترده بودند نیمی از آستوریا را نورافشانی کردیم، نیمی فقط، چون وقتی لابلای پایه های راه آهن هوایی مارپیچ می زدیم، صدای "تاق تاق تاق" آشنای موتورسیکلتی به گوشم خورد و پلیسی سراسیمه کنار اتومبیل رسید!
- سرانجام به پیشنهاد اضطراری من که برای تهیه چای به آشپزخانه بیایند، ایشان را از جای خود بلند کرده بودم که فنلاندی شیطان صفت با سینی چای وارد شد!
- کلیمی خردقامتی سربزرگش را بلند کرد و با دودسته موی پرپشتی که از سوراخ دماغ پهنش بیرون زده بود، به من نگریست!
- گمان می کنم یک لحظه همه ما باور کردیم که قطعات شکسته آن روی زمین ریخته است!
- تا اینجای کار اشکالی در تعیین چگونگی وقت گذرانی او پیش نیامد – پسربچه هایی بودند که آدم "نسبتا دیوانه ای" را دیده بودند و...
- و چون مدتی بیش از حد دراز با یک رویای واحد زندگی کرده، باید غرامت گزافی بپردازد.
- و در آن حال که آنجا نشسته بودم... به فکر اعجاب گتسبی در لحظه ای افتادم که برای اولین بار چراغ سبز انتهای لنگرگاه دی زی را یافته بود.
- گتسبی به چراغ سبز ایمان داشت، به آینده لذت ناکی که سال به سال از جلوی ما عقب تر میرود. اگر این بار از چنگ ما گریخت چه باک، فردا تند تر خواهیم دوید و دست هایمان را درازتر خواهیم کرد و سرانجام یک بامداد خوش... و بدین سان در قایق نشسته پارو برخلاف جریان آب می کوبیم، و بی امان به طرف گذشته رانده می شویم.
نیمروهای خودم:
- احساس میکنم به خاطر تنبلی هام تو دوره لیسانس در مورد خوندن آثار ادبی، بدجوری عقب افتادم و میخوام – اگرچه لنگ لنگان و کم سرعت – جبران کنم!
- با شخصیت "گتسبی" یاد "پدرخوانده" افتادم.

موش ها و آدم ها – جان اشتاین بک (پرویز داریوش) – 1368 – انتشارات اساطیر

2011-03-19T18:30:00.005+03:30

بدون هیچ عمد یا برنامه از پیش تعیین شده ای، کتابایی که امسال برای مطالعه تو نوروز انتخاب کردم همه به ادبیات آمریکا مربوط میشن. "موش ها و آدم ها" از اون چزی که دبیرستان و بعدش فکر می کردم، خیلی کمتر بود (یه جور داستان کوتاه). یه لغت جدید به نام "گاس" داشت که تا آخرشم معنیش رو نفهمیدم! داستان کوتاه و سرگرم کننده و خوبی بود.
نیمرو:
- اون باهوش نیس. اما کارگر خوبیه. آدم خوبیم هس ولی باهوش نیس.
- آدم اینجا تنها میشینه فکر میکنه یا کتاب میخونه یا یه همچی کاری می کنه. یه وقت فکر می کنه اما نمیتونه بگه فکرش درسته یا نه. نمیتونه از یکی بپرسه اون چی فکر میکنه. نمیتونه بگه. هیچی نداره که باهاش اندازه بگیره. من خیلی چیزا اینجا فهمیدم... نمیدونم خواب دیدم با نه، اگه یکی بام بود میتونس بهم بگه خواب بودم یا نه، اونوخ درس میشد. اما نمی دونم.
- من این ماهو کار میکنم پنجاه دلارمو میگیرم و اونوخ هرشب میرم فاحشه خونه یا میرم تو یه مهمون خونه اونقد میشینم تا همه برن خونه هاشون. اونوخ بازم میام یه ماه کار میکنم و باز پنجاه دلارمو میگیرم.

استاد عشق – ایرج حسابی – سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی (1381)

2011-03-19T18:30:00.002+03:30

زندگی نامه دکتر حسابی پر از نکته بود. پر از درس زندگی. پر از تجربه های فوق العاده ارزشمند استاد هم برای تحصیل و هم برای زندگی. علاوه بر دونستن سختی های کودکی ایشون، قبلا زیاد درباره تحصیلات چند بعدی استاد شنیده بودم. ادبیات، بیولوژی، مهندسی راه و ساختمان (عمران)، مهندسی معدن، حقوق (نیمه کاره)، پزشکی، ریاضی، ستاره شناسی، مهندسی برق و نهایتا فیزیک (که استاد رو بیشتر با همین رشته اخری میشناسن) و تسلط به زبان های عربی، انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، سانسکریت، یونانی، لاتین، پهلوی، اوستا، ترکی و روسی. عامل این همه موفقیت هم علاوه بر کنجکاوی و نیاز به "دانستن"، قدرت اراده و ایمان و سختکوشی بود؛ درسی که زندگی مشقت بار دکتر حسابی در کودکی بهش یاد داد. تاسیس اولین دانشگاه، اولین مدیر عامل شرکت ملی نفت بودن، راه اندازی اولین ایستگاه هواشناسی و اولین رادیوی کشور و تعیین فاصله زمانی ایران با گرینویچ فقط گوشه ای از افتخارات دکتر حسابی بود.
نیمرو (چند نقل قول از استاد که تو کتاب و در قالب دیالوگ هاش با پسرش ایرج، اومده):
- همیشه برای خواب وقت هست!
- انسان وقتی کمی مطالعه می کند تازه می فهمد که چیزی نمی داند. چه بهتر که آدم مواظب باشد و قدر لحظه لحظه عمرش را بداند، به خصوص وقتی که جوان و سالم است... وقتی انسان چیزی می آموزد آنگاه می فهمد که هیچ ارزشی بالاتر از آموختن در زندگی نیست! فهمیدن و آگاه شدن یک نوع عبادت و تشکر از زحمات و دستاوردهای خداوند است.
- خداوند سلامتی به ما عطا کرده تا آن را درست حفظ کنیم و بتوانیم بیشتر و بهتر به او خدمت کنیم.
- زندگی همین است. پر از فرازو نشیب؛ تلخی و شیرینی دارد. همه چیز می گذرد. مهم این است که آدم یاد بگیرد وقتی کار یا زندگی سخت می شود میزان طاقت او در سختی ها کمی بیشتر از مشکلی باشد که پیش آمده است. اما انسان باید تجربه ای که به دست می آورد را فراموش نکند. قدر توانایی ها و نعمت های خود را بداند و به بهترین شکل از آن بهره ببرد.
- همیشه کار، فکرو احساس درست به نتیجه مثبت می رسد.
- بدن نباید مریض شود؛ وگرنه بیماری هرگز از تن خارج نمی شود!
- با خودم گفتم یعنی زندگی همین است که من هر روز بروم سرکار و لوکوموتیوها را تعمیر بکنم که روشن شوند و برود آن طرف پاریس و دو ساعت بعد برگردند سر جایشان؟... آن هم در دو خط موازی با فاصله تماما یکسان و ثابت...
- وقتی جایی از بدن صدمه می بیند یا می شکند، ممکن است مدتی بعد درد آن خوب شود ولی همیشه آن ناراحتی در آن نقطه باقی می ماند و منتظر است یک روز بدن ضعیف شود و فرصتی به دست آود تا دوباره سر باز کند.
- افرادی که عمق دارند و سطحی نیستند، اصولا با حوصله اند و به افرادی که جوان، جستجوگر و کنجکاو هستند، فرصت اظهار نظر می دهند و می دانند چگونه با این جوانان برخورد کنند.
- استاد آمریکایی که رئیس آزمایشگاه بود جواب داد: حق با شماست ولی درصد پیشرفتی که ما در سال بر اساس این اعتماد به دست می آوریم قابل مقایسه با خطای احتمالی نیست.
- اگر روزهای سخت و دردناکی در زندگی انسان باشد و او در همان حال با امید تلاش کند، علی رغم خستگی و سختی ها راه خود را ادامه بدهد، خداوند درهای سعادت و خوشبختی را به رویش می گشاید.
- در دانشگاه پرینستون، شن های زیر پایم در مسیر خوابگاه من را برد به روزهای کودکی و خانه زیر باغچه قوام الدوله.
- بعد ها متوجه شدم وجود چنین شخصیت هایی در ایران، در برابر هزاران بی اعتنایی، سازنده است و موجب پیشرفت کشور (اشاره به وزیر راه ایران در دوره رضاشاه).
- "تربیت دکتر و مهندس کار خارجی هاست نه کار ما! تاسیس دانشگاه هفتاد سال برای این مملکت زود است!" چهار معلم برای یک ملت در دوره رضاخان مقدمه تاسیس دانشگاه تهران شد.
- بله، وقتی یک مرکز علمی راه بیفتد، خود به خود تحول و پیشرفت ایجاد می کند.

• با تشکر از یه دوست خوب که این کتاب رو چند وقت بهم امانت داد.

عید میاد...

2011-03-06T13:34:00.003+03:30

عید میاد. آره! عید میاد و ما جیبامون خالیه و حقوق ننه بابامونو ندادن و عابربانک هام خرابه و قیمت ها انفجاریه و هیچ نشونی از عید جز سبزی چارتا دار و درخت نیست و مردم همه سرگرم خریدن (با کدوم پول؟!) و خیابونا شلوغه و کسی سرشو بالاتر نمیاره ببینه چه خبره و همه فقط شرطی شدن که سال جدید داره میاد و آبدوغ خیاری های تلویزیون رو لحظه شماری می کنن و آجیل شب عید رو بچسب و معلوم نیست این "سال جدید" وجه مشترکش با شتر گاو پلنگ چیه و بعضیا میگن سال خرگوشه و مام گوشامون درازه و اگه دراز نبود مث قاطر فقط به زیر پامون نیگا نمی کردیم و با اصغر داریم سگ لرز میزنیم و... اگه نتونستم آپ کنم،
عید همه تون مبارکه حتما دیگه!

Cindrella Man – Ron Howard

2011-03-06T13:34:00.001+03:30

انتخاب راسل کرو برای نقش James J. Braddock با اون چهره مصمم و شجاعش واقعا درست بود. دوره Great Depression و نمایش فقر و بی کاری شدیدی که آمریکایی ها تو دهه 1930 باهاش دست و پنجه نرم می کردن ملموسه. سلیقه مشترک خالق اثر با "مسیر سبز" کاملا مشخصه.
No matter what happens, we don't steal!

2011-02-28T19:15:00.002+03:30

تغییر که نمی کنیم! یعنی یا عادت می کنیم یا می سوزیم؟

2011-02-24T09:52:00.002+03:30

هنوز فيلترم + سرم طبق معمول كمي شولوغه + هيچي! + باي :)

نوهوم!

2011-02-17T10:10:00.003+03:30

جالبه. هر مرحله زندگی اونقد برامون جذابیت داره که فکر میکنیم اگه تجربه اش کنیم واقعا خبری میشه ولی بعد که میرسیم بهش می بینیم همش یه سراب فکری بوده و هیچ اتفاق خاصی نیفتاده. رندی روزگار اون موقع بیشتر خودشو نشون میده که می بینیم خیلی چیزا همین جوریه... ولی من و تو نمی دونیم!
میدونم یه کم قلبمه سلمبه می نویسم ولی هیچ قصد خاصی ندارم از این کار. ناخوداگاه گاهی اینطوری میشه (شاید مثل حرف زدنم) و گاهی هم البته برای استناد به بعضی مطالب، ناچارم به اسامی یا اصطلاحات خاصی اشاره کنم. اگه درباره مطالب این وبلاگ، احساس "قلمبگی" دارین، به بزرگی خودتون بخشین.
(پست های اخیر یه هفته قبل نوشته شده).

Avatar – James Cameron (2009)

2011-02-17T10:10:00.001+03:30

خیلی خیلی قشنگ بود! انتظار ده ساله و کارفشرده چهار پنج ساله کامرون نتیجه محشری داشت: شاید زیباترین فیلم سه بعدی تاریخ. چیزی حدود چهارصد میلیون دلار هزینه و برگشت سرمایه ای دو میلیارد دلاری. برنده جایزه بهترین فیملبرداری، بهترین جلوه های ویژه و بهترین طراحی صحنه در مراسم اسکار سال پیش قراره به سه گانه تبدیل بشه. در لفظ سانسکریت و مکتب هندوئیسم، "آواتار" (अवतार) به معنای نوعی هبوط خدایی ئه (ویشنو، شیوا و گانشا). تکنولوژی جدید استفاده شده در فیلم علاوه بر ممکن کردن تصور فرامادی نزدیک به واقعیت، به جریان سیال ذهن کمک زیادی می کنه. موقع تماشای فیلم، مخلوطی از پارک ژوراسیک و جزیره اسرارآمیز به ذهنم میومد. حرکات چشم و صورت و بیان احساسات در چهره با استفاده از فناوری های روز خیلی طبیعی و تاثیرگذار در اومده. احترام به ارزش های والای انسانی، صلح و آرامش و قدرت ایمان قلبی برای اتصال به مبداء هستی، لطافت خاصی به فیلم داد.
Avatar is primarily an action-adventure journey of self-discovery, in the context of imperialism and deep ecology. Cameron acknowledges that Avatar implicitly criticizes the United States' role in the Iraq War and the impersonal nature of mechanized warfare in general.
A hybrid with a full live-action shoot in combination with computer-generated characters and live environments. the film is composed of 60% computer-generated elements (Los Angeles) and 40% live action (New Zealand).
A number of innovative visual effects techniques were used in the production of Avatar. According to Cameron, work on the film had been delayed since the 1990s to allow the techniques to reach the necessary degree of advancement to adequately portray his vision of the film.
(Source : Wikipedia)
نیمرو: کلا با حجم تبلیغات موجود هر کاری بکنی نمیتونی نسبت به به اصطلاح "شاهکار" ها، نظر بی طرفانه ای داشته باشی.
این جمله منو نابود کرد:Our great mother does not take sides! She protects only the balance of life!

Bolt

2011-02-10T09:49:00.001+03:30

(خطر لو رفتن داستان!)
انیمیشن خوبی بود. اسلوموشن های فانتزی از نماهای مختلف و توجه مثال زدنی به نکات ریز و ظریف اما مهم. در "بولت"، هالیوود یه جورایی علیه خودش بلند میشه. تم اصلی داستان (مجددا طبق اکثر قریب به اتفاق آثار مشابه)، از خیال و توهم در اومدن درباره موفقیت های بی نظیر و دستیابی به همون موفقیت ها با نیروی اراده و پشتکاره. در واقع، رویای موفقیت به واقعیتی ممکن تبدیل میشه. شخصیت های سیاه نداریم. بسیاری از شخصیت ها خاکستری هستند و در موقعیت های مختلف، واکنش های متفاوتی از خودشون نشون میدن. انیمیشن های پیکسار، دیزنی، دریم ورکس و... حاصل تلاش ده ها نیروی خلاق در زمینه های مختلفه؛ از داستان و استوری برد گرفته تا کارگردانی و توجه به ریزترین جزئیات تصویری و محتوایی. در اکثر این آثار سه بعدی، شخصیت یا شخصیت های بامزه ای طراحی میشن که با نوع خاص لهجه شون خیلی بانمک از آب در میان (پاگنده در "کمپانی هیولاها"، رسته پنگوئن ها در "ماداگاسکار" و کفترهای همین "بولت").
نیمرو: اینطوری هیچ وقت نمیتونی یه سگ "واقعی" بشی!

من و مانی

2011-02-09T10:16:00.002+03:30

داشتم تو اینترنت افراد مختلفی رو سرچ می کردم. بعد از سرچ "فرناز قاضی زاده" (مجری بی. بی. سی فارسی) چشمم افتاد به وبلاگی به نام "من و مانی". این وبلاگ که روی دیگه زندگی خانم قاضی زاده رو نشون میده از زمان حاملگی پسرش مانی در حدود هفت سال پیش شروع میشه، با تمام فراز و نشیب های زندگی اون و شوهرش (از جمله بازداشت سینا مطلبی؛ بابای مانی) همراه با بزرگ شدن مانی ادامه پیدا می کنه و حالا هم در هفت سالگی مانی از لندن به روز میشه. وبلاگ "من و مانی" فقط وبلاگ یه مجری نسبتا معروف تلویزیونی نیست. بیشتر از اون، این وبلاگ – هرچند به صورت قطره ای از دریا – نشون میده که یک مادر چقدر رنج و زحمت و بی خوابی و عذاب رو متحمل میشه تا فقط بیست و چهار ساعت از عمر بچه اش بگذره. این پست با گذاشتن این مطالب، طولانی میشه ولی شک ندارم برای خیلیا شیرینی خاصی داره. پست های این وبلاگ بازه زمانی از سال 2002 تا همین الان رو در برمیگیره (توصیه ام اینه که اگه حوصله دارین، همه شو بخونین که خیلی جالبه):
- ماني تازگي يادگرفته كه با هرچي كه براش بخوني خودش به جلو و عقب تكون بده. از حدود يك ماه پيش، غلت زدن رو ياد گرفته و تا او رو روي زمين مي‌ذاريم به شكم مي‌چرخه و شروع به داد و بيداد مي‌كنه. اگر دوباره او رو به پشت برگردونيم بازهم بر مي‌گرده و دوباره شروع مي‌كنه به جيغ زدن. آب دهنش دائم آويزونه و چند روز پيش به تجريش رفتم و برايش يه «دندوني» خريدم. دندوني‌ها از پانصد تومن بود تا دوهزار و پانصد تومن. اين كه براي ماني خريدم، مدلي است كه داخلش آب داره و اون رو بايد در يخچال گذاشت تا وقتي بچه به دندونش مي‌كشه آرومش كنه. دقت كنيد! به هيچ‌وجه نبايد اون رو توي فريزر گذاشت.
- ماني حسابي مريض است و من هم. امشب شب تولد سيناست واو پيش ما نيست. از امروز صبح كه رفته هنوز بر نگشته. اداره اماكن نيروي انتظامي ديشب تلفني او را احضار كردند. ماني عجيب همه چيز را حس مي كند. ساكت شده و نمي خندد. صبح سينا را طور خاصي بغل كرد. بچه ها همه چيز را مي فهمند.
- ماني عصبي و كم تحمل شده دايم در حال گريه است .هيچوقت فكر نمي كردم تا اين حد به سينا وابسته باشد.علاوه بر اين حس ششم قوي او برايم جالب است.روز يكشنبه گذشته ماني از 6 صبح بيدار بود هر چه كرديم حتي در ماشين هم نخوابيد تا اينكه ما را به دادگاه خواستند. وقتي به دادگاه رسيديم وسينا را ديد او را در آغوش گرفت، عينكش را كشيد وبا محبت تمام به صورتش چنگ زد.بيش از دو ساعت در دادگاه گريه نكرد.وتازه موقع برگشتن كه ساعت حدود 4 بعد از ظهر بود با خيال راحت خوابش برد.وقتي كه بيدار شد باتري هايش شار‍ژشده بود وبيخود مي خنديد. اما امروز دوباره گريان است. هيچ جا بند نمي شود فقط از من مي خواهد كه دايم او را در آغوش بگيرم.
- من سردرگم شده ام .چيزهايي مي شنوم كه منبع آنها را نمي دانم، نمي دانم كه چه حرف هايي از سوي من منتشر مي شود نتها مي دانم كه هر حرفي از سوي من گفته شود دروغ محض است. من از روز رفتن سينا تا كنون با هيچ راديوي خارجي يا حتي روزنامه هاي داخلي هيچ گفت وگويي نداشته ام.وتنها گفت وگوي من در روز نخست با ايسنا انجام شد بنا بر اين همه آنچه به من نسبت داده شود جز آنچه در اين وبلاگ نوشته مي شود را تكذيب مي كنم.
- تمام تلاش من برای حفظ وضیت نرمال در خانه دودمی شود و به هوا می رود.مانی اغلب مریض وعصبی وگریان است.دیروز که به جلسه دفاع از آزادی مطبوعات در انجمن صنفی رفته بودم به گفته سعیده خواهر سینا چنان گریه ای کرده بود که از زمان نوزادی اش تا کنون سابقه نداشت. این در حالیست که قبلابه راحتی با سعیده می ماندخواب او کوتاه شده و با کوچکترین صدایی از خواب می پرد.
- انتظار در این شرایط خیلی سخت است وقتی نمی توانی به کودک چند ماهه ات وعده روزی دور یا نزدیک را بدهی.
- خدا را شکر می کنم که مانی در این وضع تنها 7 ماه دارد وزبان باز نکرده و معنای زندان را نمی داند.وگرنه نمی دانستم با او چه کنم.
- وقتي بچه مدرسه اي بودم در اوايل دهه 60،همشاگردي هايي داشتم كه به خاطر وضعيت پدران ومادرانشان دايم در تنش بودند.دوستي هاي كودكانه ما به مويي بند بود.آنها دوره اي به مدرسه مي آمدندوگاه براي هميشه مي رفتند. هميشه چه در آن سالها چه سالهاي بعد كه بزرگتر شدم و دليل آن شور بختي ها را فهميدم از چنين وضعي مي ترسيدم .دلم نمي خواست فرزندم چنين سرنوشتي داشته باشد. اما امروز....
- هر چه فكر مي كنم مي بينم من و سينا با پدران و مادران آن روزها تفاوت زيادي داريم. آنها راهي را بر گزيده بودند و تاوان گران آن را مي پرداختند .سياست پدر و مادر ندارد...اما من و سينا چه؟ما كه در تما اين سالها كه سياسي نوشتن راه مستقيم بود راههاي پيچ در پيچ را برگزيديم.فرهنگ وهنر اطلاع رساني
واجتماع.ما براي اين روزها آماده نبوديم.با همه اينها تحمل زاييده روز هاي سخت است ما اين مولود را در آغوش كشيده ايم. تنها مي ماند يك عذر خواهي از ماني كوچك ومهربان.ومن اميد وارم كه او از ما بپذيرد
- اين روز ها ماني شيطنت را به نهايت مي رساند .از سر وكله آدم بالا مي رود .تازه مي فهمم كه در ماه گذشته چقدر افسرده بوده.
- لباس هاي تابستاني به او خيلي مي آيد.
- من برگشتم. خيلي سعي كردم به اين وسوسه غلبه كنم اما نشد.
دو بار تا حالا امتحان كردم. يكبار وقتي روزنامه‌ها دسته‌جمعي تعطيل شدند، بعد از ارديبهشت 79 - پي هر كار ديگري غير از روزنامه رفتم؛ هفته‌نامه، ستاد خبري، بولتن و حتي صداوسيما در يك برنامه علمي. اما باز برگشتم و به حيات‌نو رفتم.
اين‌بار بعد از تعطيل حيات‌نو به ميراث‌خبر رفتم، جاي كم‌دردسري كه به حوزه كاري من نزديك بود.
- تا هفته پيش، كه پيشنهاد شد به ياس‌نو بروم، خيلي با خودم جنگيدم، برنامه‌ريزي كار در يك روزنامه آن‌هم در سطح ياس‌نو با بچه و ... خيلي سخت خواهد بود. همه اينها را مي‌دانستم. به ياس نو رفتم كه بگويم نمي‌توانم بيايم. اما نشد! فضاي روزنامه من را گرفت. وارد تحريريه كه شدم، فضا جوانم كرد... مي‌بينيد، اين نوعي مازوخيسم است. اما عشق پرينت، بيماري واگيردار همه ما روزنامه‌نگارهاست.
- امروز اين وبلاگ يكساله شد و تا سالگرد تولد آقا پسر كوچولوي من، دو روز باقي مانده. او الان درست مثل فرشته‌هاي خوشگل خوابيده و داره خواب مي‌بينه. احتمالا در روز تولد ماني من در تهران نيستم و به شمال سفر مي‌كنم، بنابراين امروز بايد خيلي چيزها را بنويسم.
- ماني دو تا دندان ديگه هم درآورده. دندان‌هاي پيش پايين، نمي‌دانم اسم آنها چيست؛ دندان‌هايي كه درست در كنار دو دندان وسط پايين در مي‌آيند، نيش زده‌اند.
- قد ماني الان حدود 78 سانت است و 10 كيلو و 750 گرم وزن دارد.
- هنوز كامل راه نمي‌رود، فقط دو سه قدم بر مي‌دارد و دوباره به زمين مي‌نشيند اما اگر دستش را بگيرم خوب مي‌تواند راه برود. او حتي بدون اتكا به دست من هم راه مي‌رود اما دستم را رها نمي‌كند. چند روز اخير ماني را با كفش‌هاي قرمزش در سعدآباد راه بردم . خيلي بامزه راه مي‌رود، مي‌شود گفت تقريبا قل مي‌خورد!
- ماني گريه دروغين ياد گرفته. وقتي كسي او را توبيخ مي‌كند، سرش را پايين مي‌گيرد، جاي ديگري را نگاه مي‌كند و بعد چشم‌ها را تنگ مي‌كند و به دروغ صداي گريه در مي‌آورد.
- به غذاهاي ما خيلي بيشتر از غذاهاي خودش رغبت نشان مي‌دهد. آنها را بيشتر دوست دارد. و جالب اينكه عاشق كالباس و گوجه‌فرنگي است كه البته از او دريغ مي‌كنيم. يك روز ، روي ميز نشسته بود و ديس كالباس و گوجه نزديك او بود. در يك چشم به هم زدن چند پر كالباس و گوجه‌فرنگي را به دهان خود فرو كرد و ديگر كاري از دست ما ساخته نبود.
- قرمزی دماغ مانی نشانه دمای هواست! مانی در سرمای بروکسل از خواب بیدار شد (توضیح اینکه سینا مطلبی همسر خانم فرناز قاضی زاده وبلاگنویس تحت تعقیب بوده که چندی رو در زندان های ایران گذرونده. اونا دارن میرن هلند و بعدش هم بی. بی. سی فارسی((MAMRA)) )
- مانی هر روز راه تازه ای برای بیدار کردن سینا پیدا می کند.دو روز پیش ،یک قابلمه را با چکش اسباب بازی اش به اتاق آورد.به او گفتم این رو دیگه برای چی آوردی؟گفت بابا!وشروع کرد زدن روی قابلمه و در فواصل هم می گفت بابا.
- دیشب سینا که می خواست او رابخواباند بهش گفت :چشماتو ببند! مانی هم با جفت دستهاش چشمهایش را گرفته بود که باز نشوند!
- چند شب پیش سینا را روی پایش خوابانده بود .به من و عمه گفت :هیسسسسسسس! و انگشت سبابه کوچولویش را روی بینی اش گذاشت .تا سینا بتواند بی سروصدا بخوابد.ما که ساکت شدیم و دید که صدایمان در نمی آید.سینا را صدازد و گفت : بابا هیسسسسسس!
- مانی و سینا با هم رفتند به جوجو ها نون بدن .مانی با اصرار گفت:بابا نون...جوجو و قبل از اینکه سینا بتونه به خودش بجنبه دستش را گرفت و به طرف در برد.
به خاطر حضور مانی در رم اتحادیه بستنی فروشان ایتالیا طی بیانیه ای حالت فوق العاده اعلام کرد! پسره روزی 6 تا بستنی می خورد. . روز اول که برایش از کافی شاپ هتل اولین بستنی را خریدم بعد از آنکه تمامش را خورد، لیوان بستنی را به دست گرفت و به کافه برگشت بدون اینکه به ما چیزی بگوید، بچه ظاهرا فکرکرده بود که اگر ظرف خالی را پس ببرد برایش پر می کنند!
از بستنی ماستی با طعم شاتوت بیش از بقیه خوشش آمد.
- مانی این روزها خیلی حرف ها را تکرار می کند.چند روز بود به تقلید از من که به او می گفتم: عاشقتم، می گفت: آگیشم!
- دیروز که لباسش را عوض می کردم انگشتش در آستین بلوز گیر کرد و من متوجه نشده بودم.با اعتراض گفت :مامان انگشت! بعد هم مجبور شدم انگشت مورد نظر را ماچ کنم .بلا فاصله اضافه کرد: مامان ناخن!
- به پرتقال،آب پرتقال و نارنگی می گوید: "آبو گولا" که احتمالا همان آب پرتقال است.
- الان دیگر همه می دانند که سینا سیگار راترک کرده است چرا که مانی تلفنی با هر کس که حرف می زند این را برایش می گوید: باب سینا سیگار نمی کشه! این جمله را با لهجه اهالی محترم هرات می گوید. به خصوص نمی کشه را تا جایی که می تواند کش دار می گوید، با فتح نون!
- پریشب گوشش درد می کرد، رو کرد به من و گفت: مامان گوشم خراب شده!
- . در ایران زن بودن در هر مرحله ای سخت وغم انگیز است. اما اگر مادر باشی و به هر دلیل نتوانسته باشی با پدر بچه ات زیر یک سقف زندگی کنی آنوقت به همه بدهکاری. به پدر و پدر بزرگ و جد پدری بچه تا برسی به خدا!
- عصبانی ام. از عمری که بر باد رفت. از آوارگی چندین روزنامه نگار، از بازداشت ده ها زندانی سیاسی و بیش از همه وضعیت نگران کننده گنجی. من امیدی ندارم به هیچ کس به هیچ چیز.
- چند شب پیش رفتیم خونه دایی سینا. تو خونشون یه سگ گنده داشتند. مهربون بود اما دوتای مانی قد داشت. ازدر که رسیدیم پرید با زبونش یه لیس گنده به صورت مانی زدوچند تا پارس خوشحالی هم کرد که مانی رو حسابی ترسوند وجیغش رو در اورد. بعد تا آخر شب سگه باید بیرون میموند مانی هم حداکثر فاصله رو با اون حفظ میکرد. بعد هم دایم میگفت: نه نموخوام، هاپو لیس بکنه من!!!نه هاپو ماخ نیت لیس بوکنی من!( ماخ نیت هلندی است ویعنی اجازه نیست)
- دور وبرش را نگاه می کند وبرخی از چیزهایی که به نظرش لازم می آید را گوشزد می کند.مام! نداییم، بییم بخییم.( مامان نداریم بریم بخریم).
- ... او خیلی راحت با اینجا کنار آمده. به مانی گفتم مامان من میروم عصر می آیم تو را می برم. او هم مرا بوسید وبه دو رفت دنبال بازی. عصر که برای بازگرداندنش رفتم، حاضر نبود از مدرسه بیاید. می گفت: نه مامان مدرسه می خوادم!
- یاسمین خیلی مهربونه ومثل همه دختربچه ها، طوری با مانی رفتار می کنه که انگار خیلی از اون بزرگتره. دیشب که با ماشین های مانی بازی می کرد واونا رو به هم میکوبیدند. مانی برگشت به من گفت : مامان یاسمین بُکشه ماشینم!
- من فردا برای سه روز خانه نیستم و برای اولین بار مانی شب رو بدون من باید بگذرونه ومن بدون اون! خیلی نگرانم نمی دونم که بتونم طاقت بیارم. امروز من وسینا داشتیم سعی می کردیم که مانی رو آماده کنیم. بهش گفتم مامان من فردا می رم سرکار گفت : آیه! گفتم وشب نمی یام! گفت نه! بابا بره سرکار!
- مامان اوون ، تعریف می کرد که او وبرادر کوچکترش آیسا، ( احتمالا همون عیسی) درباره این صحبت می کردند که هر کدوم می خوان با کی عروسی کنن. اوون گفته می خواد با مانی عروسی کنه، مامانش گفته تونمی تونی با مانی عروسی کنی، اون پسره، گفته چرا نمی تونم ، اگه گی بشم می تونم!!!
- مانی کلاسهای مختلفی می ره، از دراما و تنیس گرفته تا کاراته و شنا. اما حالا قراره که یک کلاس دیگه هم اضافه بشه، رقص خیابونی و تئاتر موزیکال که خودش پیشنهاد کرده. بچه رقاص شد رفت پی کارش.
- پسره با این قدش کنارم راه میره، یه دفعه تعجب می کنم، قدش تا سرشونه های منه تقریبا... باورم نمی شه.

نیمرو: اخیرا خیلی میتونم برم به حول و حوش اوایل دهه هفتاد و طرز فکرم و عدم تکامل مغزم رو تصور کنم و ازش درسای جالبی بگیرم.

:)

2011-02-08T10:45:00.004+03:30

چرا اینقد جوش میزنین شما؟! :) بابا اگه به آرشیو وبلاگ مراجعه کنین می بینین که این وبلاگ برای ثبت دغدغه های شخصی منه؛ نه لزوما افزایش خواننده و طرفدار! :) اگه هم کسی این وسط نظر داد خوشحالم میکنه. من که شونصد بار اینو گفته بودم قبلا! :)
نظرات همه تون رو هم دوس دارم. :) ولی موافق یا مخالف بودن باهاش دست خودمه دیگه! نه؟ :)

خطاب به A Friend!

2011-02-07T08:24:00.000+03:30

از کامنت شما ممنون. قبل از زدن پست "محیط و جنسیت"، من از سایت های مختلف معتبر در اینترنت اطلاعاتم رو چک کردم. اونچه شما هم میگید لابد درسته خب! به هر حال ممنون از نظرتون + انتقاد ناپذیری من بحث مفصلی داره که اینجا نمی گنجه! (ای کاش خودتو معفی می کردی بیشتر با هم آشنا بشیم.البته شاید سه چهار هفته بعد یه قرار با هم بذاریم!:) )

از ناتوانی به ناتوانی

2011-02-06T15:08:00.003+03:30

این سیر زندگی همه ماست. اول تو بچگی ضعیف و بی دست و پا و محتاجیم. بعد کم کم به سمت جوونی که میریم احساس قدرتمندی و غرور بهمون دست میده و آخر سر هم بعد از میانسالی و موقع پیری از نظر قوای جسمانی دوباره به همون زمان بچگی برمی گردیم؛ بلکه بدتر. گرچه شاید بخاطر بعضی آرزوها و جذابیت های جوونی، این حقیقت رو باورش نکنیم اما اتفاقیه که بی اغراق به همین صورت برای همه مون میفته؛ اون هم در یک چشم به هم زدن که تا چشاتو باز کنی افتادی توش. بهتر نیست افکار و رفتارمون طوری باشه که انگار این سیر زمانی، این طلوع و غروب جسمانی، همیشه پیش چشمامونه؟
نیمرو: به شدت از فضاهای خرید و فروش و تجاری بازی بیزارم. اصلا از محیط بازار بدم میاد!

بچه و نقشش در گند زدن به نوستالژی

2011-02-06T15:07:00.003+03:30

از تیتره بالا خنده تون نگیره چون این واقعا یکی از دغدغه های خیلی جدی من تو زنگی بوده و هست. از اضافه شدن یه عضو به خانواده که بوی تغییر نسل هم با خودش میاره چندان خوشم نمیاد! در حقیقت باید بگم به دلایل مختلف از وارد شدن یه بچه به جمع خانوادگی (حالا به هر عنوان) نفرت دارم. همیشه از این بعد بچه حالم به هم میخورده. تا نیمه سال بعد، دایی میشم ولی اصلا و ابدا حس خوبی نسبت به این مساله ندارم. نمیخوام بابا مامان تبدیل به "بابابزرگ مامان بزرگ" بشن. بدون اغراق احساس می کنم از وسطای سال بعد دیگه دوره و زمونه من به سر رسیده. نسل من کارش تموم شده و در اوج فلاکت و بدبختی (یعنی چیزی که موقع تعویض نسل قبل از ما نبود) حالا باید جاشو بده به گروه جدید. شاید چون بچه کوچیکتر از خودم تو خانواده نبوده و خانواده ام خلوت بوده چنین احساسی دارم یا اصلا چون یه بیمار روانی تمام عیارم... ولی به هرحال باید بگم به هزار و یک دلیل حالم از بچه به هم میخوره. بعضیا از دایی و عمو و کوفت و زهرمار شدن خوششون میاد؛ اصلا بیشتر آدما اینجوری اند... ولی من که گفتم: آدمیزاد نیستم! شبی نیست که بخش هایی از زندگیم مثل یه فیلم سینمایی از جلوی چشام رد نشه... تغییر اوضاع رو دوست ندارم. بذارین زمان خودش بگذره و من و تمام غصه هام رو به تدریج در دامن خودش حل کنه. بذارین تمسخر گذشت زمان بیشتر از این عذابم نده. بذارین حداقل تو گور خودم ذره ذره نابود بشم! نمیخوام باور کنم که بزرگ شدم چون در دیار من "بزرگ" شدن بی معنی ئه! می فهمی؟؟؟

(Once Upon a Time in the West – Sergio Leone (1968

2011-02-06T15:06:00.009+03:30

یه وسترن تمام عیار کلاسیک و از معروف ترین فیلم های کابویی که همیشه در فهرست IMDb تو پنجاه تای اوله. خیلی بهم چسبید. شاید گام های خرامان خرامان با غروری همراه با آرامش و نگاه های نافذ و خونسردی معنادار کابوی ها، تقابل و دوئل نهایی هنری فاندا و چارلز برانسون در مسلکی مقدس در پایان فیلم، موسیقی متن و تیتراژ شاهکار و به یادموندنی انیو موریکونه و همکاری برتولوجی با لئونه در فیلمنامه بوده که "روزی، روزگاری در غرب" رو شایسته اون میکنه که در سال 2009 از طرف کتابخونه کنگره آمریکا به عنوان اثر برجسته از لحاظ تاریخی (به تصویر کشیدن تاریخ راه آهن غرب امریکا و قطارهای دیزلی و ریل های چوبی همزمان با جنگ های داخلی)، فرهنگی (خرده فرهنگ های عامه غرب آمریکا) و زیبایی شناسی (تصویربرداری حرفه ای، نماهای حساب شده و...) انتخاب بشه.
نیمرو: به خاطر یک مشت دلار، دلیجان، خوب؛ بد؛ زشت...

مغز لامصب بنده!

2011-02-06T15:06:00.004+03:30

هر از چندگاهی اتفاقایی برام میفته که به آدم بودن خودم شک می کنم. شک نداشتم که با جماعت آدم نام هیچ گونه ویژگی مشترکی ندارم ولی خب منم یه انسانم دیگه! ممکنه براتون عجیب باشه ولی شیش ماهی میشه چنین رفتارایی دارم: موقع پایین اومدن از پله های دانشکده، خونه، پل هوایی و... سریع و ناخودآگاه نمیام بلکه "ناچارا" (دقت کنید! این کلمه خیلی مهمه. چون واقعا نمیتونم عادی بیام پایین!) شمرده شمرده و با تمرکز با هرکدوم از پله ها به سختی میام پایین، موقع قورت دادن غذا یا حتی آب خوردن، روی هر قورت (!) تمرکز می کنم و در سه نوبت هر قلپ آب رو میدم تو، موقع راه رفتن عین بچه کوچولو تازه راه افتاده دقت می کنم اول این پامو بذارم جلو بعد اون پامو، تا بتونم راه برم! مغز لامصب ما کارهامون رو دو نوع پردازش می کنه: Automatic و Controlled. متاسفانه من بر خلاف آدمیزاد چند وقتیه بعضی رفتارای عادیم Controlled شده. حتما باید مغزم کارها رو به جزئی ترین قسمت ها تقسیم کنه و بعد فرمان بده... و خب حتما حدس میزنید که اگه رفتار ناخودآگاهتون رو آگاهانه کنید (اصلا مگه می تونید؟!)، چه مصیبت عظمایی به بار میاد! خنده داره، نه؟ به خدا دست خودم نیست! می ترسم تنفس و ضربان قلبم هم کم کم اینطوری بشه! بعد باید خرمامو بخورین!
- تذکر علی امیری درباره پست "موج دموکراسی خواهی" کاملا درست بود. ازش ممنونم. اون پست متاسفانه دو سه تا اشکال محتوایی دیگه هم داشت که باید درست بشه. مثلا به جای ساحل عاج، کشور سنگال ذکر شده بود.
- خیلی خوبه که دوستان دایره لغتشون بالاست ولی سعی کنن نظرشون منطقی و فابل دفاع باشه تا خنده ام نگیره.

The Adverntures of Indiana Jones – Steven Spielberg

2011-02-06T15:06:00.000+03:30

چندگانه "ماجراجویی های ایندیانا جونز" هم از اونایی بود که سال ها دوست داشتم تمام قسمت ها شو کامل ببینم. امکانش اخیرا پیش اومد. سه تای اول از این مجموعه فیلم رو با عنوان های زیر دیدم:
- Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark (1981)
در این فیلم، شخصیت قهرمان ما تلاش می کنه با نجات Ark of Covenant از دست نازی ها، بر اساس مطالبی که در انجیل اومده جهان رو نجات بده.
- Indiana Jones and the Temple of Doom (1984) (محل آشنا شدن اسپیلبرگ با زنش؛ کیت کپشاو)
پسر شجاع ما اینجا بچه های گروگان گرفته شده یه دهکده و سنگی مقدس رو از دست حاکمی سفاک نجات میده. و
- Indiana Jones and the Last Crusade (1989)
اینجا، جام مقدس توسط برو و بچز نجات پیدا می کنه.
آخرین فیلم از این مجموعه تا حالا، Indiana Jones and the Kingdom of Crystal Skull ساخته شده در سال 2008 رو قبلا از تلویزون دیده بودم. در تمام این فیلم ها، هریسون فورد نقش یه استاد باستان شناسی (و همزمان، جاسوس OSS سیا) رو بازی می کنه که طی مثلا تلاش هاش برای نجات دادن میراث بشری، با حوادث مختلفی رو به رو میشه. تهیه کننده و نویسنده اصلی سری ایندیانا جونز – همون طور که خیلی ها حدس میزنن – جرج لوکاس ئه که خالق خود شخصیت اول داستان هم بوده. جذابیت های باستان شناسانه ای که در قالب این سری فیلم نمایش داده شده، افراد زیادی رو علاقمند به علم باستان شناسی می کنه. سادگی آمیخته شده با طنز، فیلم رو لذت بخش کرده. اینا یه طرف و اینام یه طرف دیگه: ادیان و فرهنگ های بومی مناطق آفریقا، آمریکای جنوبی و آسیا (به ظاهر جهان سوم) بارها در این سری فیلم به تمسخر گرفته میشه. بخش عمده ای از واقعیت های تاریخی و سیاسی جهان تو این سری فیلم های اسپیلبرگ به ترتیب برای بت ساختن از ایالات متحده و جذاب تر کردن فیلم به بدعت های آشکاری تبدیل شده! مخالفت های جامعه باستان شناسان جهان هم که از ایجاد تصویر یه غارتگر در قالب ایندیانا جونز در نقش باستان شناس به سطوح اومدند قابل توجهه. لازم به ذکره که کاراکتر "ایندیانا جونز" همین الان تو مدارس آمریکا برای تدریس باستان شناسی استفاده میشه.

یه تجربه جدید ولی یه جولایی تلشناک!

2011-01-29T16:42:00.003+03:30

راستش من تا حالا از بخش اورژانس (اونم واسه سرماخوردگی جهت مراجعه به پزشک کشیک) بیمارستان اون ور تر نرفته بودم. حتی عیادت کسی هم نرفته بودم که قسمت بشه برم تو "بخش" و... ولی به لطف یه مساله جدید، بالاخره خودم رفتم تو اتاق عمل. لباسامو درآوردن و از اون لباسای مخصوص اتاق عمل پوشیدم. جراحی کوچیکی بود ولی دم و دستگاه های اتاق عمل (هزار جور کارد مختلف، شوکر شارژی، پروژکتور گنده هه بالا سرم و...) رو که فقط تو فیلم ها دیده بودم، زیارت کردم. دست آخر هم بنده رو با سلام و صلوات روی برانکارد (آخ چه کیفی داد!) وارد آسانسور کردن و دو سه طبقه بردن بالا تو اتاق بستری. مخم ظرف دو ساعت و نیم توسط هم اتاقی محترم تیلیت گردید و نهایتا از زندان ابوغریب آزاد شدم... و سال های سال به خوبی و خوشی با هم زندگی کردند!!!

لذت ناخودآگاه

2011-01-29T16:42:00.001+03:30

برای من، ناخودآگاه بودن خیلی بهتر از خودآگاه بودنه. خواب رو بیشتر از بیداری دوست دارم. از خیلی چیزای بیداری می ترسم و ترجیح میدم به جای رویارویی باهاشون (واقعیت) تو خواب و خیال سیر کنم. تو خواب، فکرم از خیلی چیزا آزاد میشه و برای خودش سیر می کنه. خیلی از مواقع، خوابیدن بهم آرامش میده. حالا نه فقط خواب؛ هر چیزی که منو از آگاهی و حالت فعال و هشیار مغزی دربیاره رو دوست دارم. میدونم راه حل، رویارویی با حقیقت هاست ولی شاید... من جراتشو ندارم.

موج دموکراسی خواهی

2011-01-29T16:39:00.000+03:30

ظرف دو ماه اخیر اتفاقای مهمی تو کشورای جهان سوم (خصوصا آفریقایی) افتاد که امیدوارکننده است؛ ماجرای لوران باگبو که تو سنگال به هر دری میزنه تا دیکتاتوریش رو حفظ کنه، تجزیه کشور سودان و در اومدنش از زیر سلطه سی ساله عمر البشیر، تنش های سیاسی – اجتماعی تو یمن، لغو مصونیت قضایی برلوسکنی تو ایتالیا، سقوط دولت زین العابدین بن علی رئیس جمهور سابق تونس و در دو سه روز اخیر هم شبه انقلاب مصر (انحلال کابینه سعد حریری تو لبنان رو فراموش نکنیم). اکثر این حکومت های دیکتاتوری عمر سی ساله داشتند. قضیه ما با مصر فرق داره ولی نتیجه گیری از این پست رو بر عهده خودتون میگذارم.

محیط و جنسیت

2011-01-29T16:37:00.002+03:30

چند روزیه یه فکری بدجوری ذهنم رو مشغول کرده. کلاس نقدادبی2 بود که با تئوری های یه روان شناس به اسم "لاکان" آشنا شدم. لاکان، تئوری های زیادی در زمینه های مختلف داره ولی یکیش که از همون زمان خیلی به نظرم جالب اومد نظرش درباره میزان تاثیر محیط اطراف در تعیین جنسیت افراد بود. این روان شناس، تاثیر بیولوژیکی کروموزوم ها رو نفی نمی کنه (یه چیز زیستی ئه و اون نظر مخالفی در موردش نداره) ولی میگه این محیط پیرامونه که در سیر رشد کردن، جنسیت دختر یا پسری آدم رو مشخص می کنه.* بر اساس این تئوری، این که شما دخترانه یا پسرانه رفتار کنی – فارغ از مسائل قطعی مثل نوع آلت تناسلی شما در حالت عادی یا اون دسته ای از غرایز که تماما به جنس مشخصی نسبت داده میشه –، همه بستگی به چطور و چگونه بزرگ شدنتون داره. مثال معروف تو این زمینه اینه که دخترا به این دلیل عاشق عروسک و پسرا عاشق تفنگ اند که از بچگی این وسایل رو در اختیارشون قرار دادند و این عمل (و دسته ای از صدها رفتار مشابه جهت دهی شده ی دیگه) کم کم به صورت محرک و پاسخ، اونا رو این طور شرطی کرده که "دختر وار" رفتار کنن (در حالی که تربیت اونا – فارغ از جنسیت بیولوژیکیشون میتونست، "پسر وار" هم باشه). از نظر ژاک لاکان، این نوع نگاه، ناشی از تابوها و کلیشه های فرهنگی رایج در میون بشره؛ نه لزوما وحی منزل! خلاصه این که این تئوریش قابل تامل و حتی به نظر من تا حدی قابل پذیرشه؛ اگرچه نباید ریشه های ساختارگرایانه ای که لاکان به عنوان دنباله رو زیگموند فروید داشت (نگاه تجزیه ای – تحلیلی – موشکافانه به روان) و حتی منجر به تاسیس Ecole Freudienne تو پاریس شد رو فراموش کنیم.
* What sex we are is biologically determined, but our gender or sexuality is culturally created!

وبلاگ "دستفروش مترو"

2011-01-29T16:35:00.003+03:30

به لطف مجله همشهری جوان با این وبلاگ آشنا شدم. نویسنده، یه دختر تحصیل کرده (لیسانس!) هست که از بد روزگار تو قسمت بانوان متروی تهران دستفروشی می کنه. دو ساعته کل پست هاشو خوندم و شدیدا به همه تون توصیه می کنم بخونیدشون و ببینید در حالی که ماها نفسامون (هر چند با درجات مختلف تنگی نفس!) از جای گرم بلند میشه، اون پایین مائین ها کسایی هستن که به نظرمون کم سواد و بی کلاس و... میان اما شعورشون هزار برابر ماهاست... تنها جرمشون اینه که به خاطر یه سری جماعت زیاده خواه، از مال دنیا کمتر بهشون رسیده. این دختر با ته مونده پولایی که از دستفروشی در میاره (بقیه شو خرج دواهای گرون مادر، قرض های پدر و قسط های اجاره خونه میکنه) از تنها کافی نت ایستگاه هفت تیر، یکی از قشنگ ترین وبلاگ های فارسی زبان رو به روز می کنه؛ "قشتگ ترین" به این دلیل که مطالبش همه در اوج سادگی اما براومده از دل صاف و بی ریاش هستند. به خاطر صرفه جویی یا سرکاربودن، گاهی پیش میاد که حتی نمیتونه مطالبی که پست میکنه رو بخونه یا صدها کامنتی رو ببینه که میتونه مایه حسودی وبلاگاهی دیگه باشه. "دستفروش مترو" وبلاگ نویسی رو یه راز برای خودش نگه داشته و داره برای آینده ای خوش رنگ تر تمام تلاشش رو می کنه.
نیمرو: چند خط از پست های وبلاگ رو اینجا میارم تا در لذت خوندنشون باهام شریک بشین:
- وقتی با کسی حرف می زنن جدای از اینکه چه شغل و چه شرایطی داره، یه آدمه. یکی که دلش به تلنگری ممکنه بشکنه و دل شکستن گناه خیلی بزرگیه.
- دوستان خوب مترویی ام امروز همه دور هم جمع شدیم و توی چمن های بیرون ایستگاه بهارستان افطار کردیم.
- امروز دوستم نازلي (همون كه توي ايستگاه اتوبوس هاي BRT مي ايسته) با من اومده مترو. ديروز كه جمعه بوده و شيفت صبح رو بايد مي موند.
- از آن جایی که با زبان روزه نمیشه سر مسافرین بیچاره رو خورد و اجناس رو براشون تشریح کرد، با زري تصميم گرفتيم بعد از افطار بريم. فروش كمتره، اما كِيفش بيشتره.
- خاك ژله اي رو ازم گرفتن، چون مردها ارزون تر و بهتر مي فروشن؛ اون هم كجا؟ جلوي در ورودي مترو. حالا بهم پيشنهاد دادن كه لباس زير بفروشم كه من هيچ رقمه زير بار نمي رم. هيچ كاري برام زجر آور تر از اين نيست كه در خصوصي ترين امور زنان داخل بشم.
- تلفن چند رسانه ای عزیز ایستگاه مترو هفت تیر رو برداشتند! حالا من چه کار کنم؟ با این گرونی کافی نت ها!
- شهریور شروع شد و فقط یک ماه فرصت باقیه تا شهریه ی ترمم رو جور کنم. گاهی از این خوشحال میشم که آباده تا اینجا هوار کیلومتر فاصله داره و همکلاسی هام رو که اکثرا بومی هستن، اینجا نمی بینم.
- عاشق نشده ام، اما يك آدم فوق العاده رو ملاقات كردم. اون قدر آدم خوبيه كه شايد آرزو كردم كه اون عاشق من بشه.
- پريروزا بود كه داشتم با كوله‌ي سنگينم و بار و بنديلم توي ايستگاه مترو هفت تير مي چرخيدم تا برسم به قسمت واگن خانوما. يك دفعه اين مامور بداخلاقه‌ي ايستگاه بهم گير داد و خواست بارم رو بگيره. داشتم سكته مي كردم. اگه مي گرفت بدبخت مي شدم.
*تموم پست هاشو به صورت کامل می تونید تو نشونی dastforoshemetro.blogfa.com (که لینکش هم میکنم) بخونید و ببینید دنیا چقد بزرگه و من و شما کجاش ایم!

کیفر – حسن فتحی (1388)

2011-01-26T09:07:00.000+03:30

ساخته شدن یه فیلم خوب که سرش به تنش می ارزه تو این قافله بازار لوده بازی های سخیف و بی مایه، پادشاهی کردن یه چشم تو سرزمین کورهاست! دو سه سالیه که اگرچه هجمه وحشتناک "فیلمفارسی" ها رو می بینیم ولی وسط هاش معدود کارای تفکر برانگیز با خط داستانی های تو در تو هم ساخته میشه. تسویه حساب و کیفر دو نمونه از این جور اثرها اند.

جواب مهرنوش درباره گزینه های نظر سنجی: معنای خاصی ندارن... بی معنی هم نیستند! :دی

(Animal Farm – John Stephenson (1999

2011-01-26T09:06:00.003+03:30

بعد از دیدن اقتباس سینمایی "1984"، این بار نوبت به "مزرعه حیوانات" رسید (کلا آثار ارول رو خیلی دوست دارم). داستان که برای خیلی از ماها آشناست ولی نکته بارز این فیلم، درآوردن حرکات حیوونا (حتی ماهیچه های صورت اونا) به صورت کاملا طبیعی بود؛ طوری که آدم اصلا حس نمی کنه از تکنیک های کامپیوتری استفاده شده. در این داستان، سه موج اصلی ایجاد میشه که طی زمان به همدیگه تغییر پیدا می کنند: طغیان علیه ظلم طبقه حاکم به قصد برپایی عدالت و مساوات – پیدایش یک حکومت استبدادی جدید توسط مدعیان پیشین عدالت – پیروی طبقه حاکم جدید از ضد ارزش های سابق که حالا ارزش شمرده میشن. تبدیل همزمان آدم به خوک (خوک صفت) و خوک به آدم، تراژدی تلخ اما حقیقی این داستان و موارد مشابهه که در قالب دگردیسی شخصیت Napoleon به وضوح شاهدش هستیم. حکومتی به ظاهر "ارزش گرا" ولی در حقیقت حتی ضد ارزش های خودش. به شخصه فکر می کنم اریک آرتور بلر (با نام مستعار "جرج ارول") جاسوس سابق سرویس امنیتی بریتانیا با داستان هاش می خواست چیزی بیشتر از خیمه شب بازی های سیاسی دنیا رو نشون بده؛ جبر زمانه ای که همه داریم ازش بازی می خوریم و هیچ کس رو هم راه فراری ازش نیست!
نیمرو1: You're supposed to be at the meeting, tonight!
MAN is our enemy… remove him!
All animals are equal… but some are more equal than others! ((جمله بسیار زیبا و فریبنده ایه
نیمرو2: انیمیشن نه چندان جدی "رئیس مزرعه"، تم هایی شبیه این فیلم داره. + سر رهبر کبیر انقلاب (خوک پیر) منو بلافاصله یاد صحنه ای از فیلم اقتباسی Lord of the Flies انداخت.

PES 2011 و نوستالژی فوتبال های ساختگی!

2011-01-26T09:05:00.006+03:30

من اصلا اهل بازی های کامپیوتری نیستم ولی اخیرا از طریق دوستان، بازی PS-2011 رو تو گوشیم ریختم که یه جور فوتباله با قابلیت تنظیمات مختلف. یکی از نکات جالب این بازی اینه که حرکات تیم مقابل (همون دشمن فرضی!) یه جورایی بر اساس احتمالات تصادفی برنامه ریزی شده. مثلا موقع پنالتی، یه بار میزنه بیرون، یه بار تو دستای دروازه بان و یه بار هم گل. هیچ الگوریتم و نظم خاصی هم تو این قضیه دیده نمیشه که بتونم پیش بینی کنم (شایدم چیزی هست و من بی خبرم؛ مثلا شاید واکنشای بازیکن من، اون وری رو تنظیم می کنه).
نیمرو: یادش بخیر نوجوون که بودم برای خودم جام جهانی برگزار می کردم. بازی ها شبیه تک شوت و گل کوچیک بودم و به نوبت، خودم به جای هر دو تیم بازی می کردم. سعی می کردم تعصبی هم نسبت به اسم تیمی نداشته باشم تا نتایج کاملا عادلانه پیش بیاد (برای همین هم بود که یه بار "بوسنی و هرزگوین" (صربستان فعلی) قهرمان جام جهانیم شد! بخاطر ذهنیتی که از جام جهانی 98 فرانسه داشتم، جام های جهانیم معمولا بعد از امتحانای ثلث سوم (بیست خرداد تا اول تیر) برگزار میشد. یه بار اونقد درباره جام جهانیم با یه دوستم (ابوالفضل منوچهری) حرف زده بودم که می خواست بیاد خونه مون بازی ها رو ببینه (فضای برگزاری بازی ها گاهی حیاط و گاهی اتاق بود که به ترتیب با تقسیم موزائیک ها و چهارچوب فرش و در خونه یا میز مطالعه به عنوان دروازه شکل می گرفت). یه بار هم که تو تایم از پیش برنامه ریزی شده بازی ها (!) ناهار خونه همکار بابا دعوت بودیم، بازی ها به شکل اشتراکی با پسر ایشون (محسن) تو بابلسر برگزار شد! من یه پنج شیش سالی دیوانه وار عاشق فوتبال بازی کردن بودم؛ چه تو کوچه، چه خونه، چه با بچه ها و چه با تیفال!

(Taxi Driver – Martin Scoresese (1976

2011-01-26T09:05:00.002+03:30

"راننده تاکسی"؛ شاهکار – حالا دیگه کلاسیک – تاریخ سینما یکی از اون فیلم هایی ئه که همیشه دوست داشتم ببینم. فیلم، داستان روزمرگی های روشنفکرانه یه راننده تاکسی (تراویس) ئه با همه دغدغه های مختلفش. یه چشم اجتماع که با عقده های مختلفی که به خاطر معضلات جامعه گریبانگیرش میشه، در سیر تطور فکرای مهمی که داره (و اونا رو تو یادداشت های گاه و بیگاهش میاره) هویت خودش رو مدام ارزیابی می کنه. در کنار همه امتیازات محتوایی، به نظر من، یکی از نقاط درخشان فیلم، نشون داده شدن جامعه به همون صورت طبیعی و با همه وقایع مختلفش در پس زمینه های شات هاست که نگاه دقیق و ریزبینانه کارگردان رو نشون میده.
نیمرو: Here is a man who would not take it, any more! Listen you fuckers! Here, he stood up against the … filth, the shit,… . Here is some one who stood up!
دغدغه های روشنفکرانه تراویس از نظر کتاب های روان شناسی فیلم، معرف "تفکرات پارانوئیدی هذیانی" ئه. به عنوان نمونه، کتاب "فیلم و بیماری های روانی" (ودینگ و بوید) با آوردن قسمتی از مونولوگ های شخصیت اول فیلم موقع تمرین برای ترور کاندیدای ریاست جمهوری اضافه میکنه: "تراویس بیکل طبق ملاک های تشخیصی، احتمالا دچار اختلال شخصیت اسکیزوتایپال (شبه اسکیزوفرنی) است." این دیدگاه ها از نظر علم روان شناسی بیان میشه بنابراین باید این رو هم دونست که اتفاقا همون طور که در عرفان هم اومده این جمله هم شاید بیراه نباشه: گرسوی مستان میروی،...

(Toy Story 3 – Lee Unkrich (2010

2011-01-26T09:04:00.002+03:30

یادش بخیر عکس برگردون ها، کارت های بازی و انواع و اقسام هله هوله های جورواجور با عکس های "داستان اسباب بازی"؛ خصوصا فیگورای مختلفی از ((وودی)) و ((باز)) با اون ترکیبات و رنگ های مسحور کننده شون! بعد از ساخته شدن "داستان اسباب بازی" به عنوان اولین انیمیشن سه بعدی حرفه ای جهان در ابتدای دهه 1990، قسمت دوم از این فیلم اوایل قرن جدید ساخته شد و قسمت سوم هم امسال با همکاری مشترک لی اونریچ، جان لستر و اندرو استنتن به بازار اومد؛ ملغمه ای از نوستالژی های دوران کودکی، عقده های روانی بچگی و تغییر اون به یک دیکتاتوری تمام عیار خودساخته. یکی از مهمترین صنایع مورد استفاده در دنیای انیمیشن که در این فیلم بازتاب زیادی داره، آرایه "حسن تعلیل" ئه که در اون علت های ساختگی اما بسیار جالب و جذاب برای وقایع در نظر گرفته میشه. Twice-removed from reality یا چیزی شبیه دوبرابر دور شدن از واقعیت، ویژگی منحصر به فرد "داستان اسباب بازی 3" محسوب میشه؛ جایی که شخصیت ها خودشون مجازا در دنیای حقیقی قرار دارند چون به هر حال اسباب بازی اند و اتفاقا همین نکته باعث همذات پنداری زیاد مخاطبان (بر خلاف مثلا عروسک های جیمز باند) میشه چون میدونن اگه عروسک وودی رو میخرن، وودی واقعا هم عروسک بوده تو داستان. داستان اسباب بازی، روایت غم انگیز اما شیرین نوستالژی های همه ماست با همه اسباب بازی های یادگار دوران کودکی؛ جعبه های موسیقی، تیله های کوچیک شیشه ای، ماشین بازی ها، عروسک ها،... (افسوس که حالا از اون جمع، فقط چند تا بازی فکری برام باقی مونده). اصلا یکی از پیام های فیلم همین حفظ اسباب بازی های کودکی ئه (که بعید نیست در میون نسل متولد قبل از 1990 جریان ساز هم بشه). اسباب بازی های مختلف فیلم که همگی هم نماد شده اند، محصول معروف ترین کمپانی های اسباب بازی سازی دنیا هستند که در تیتراژ آخر فیلم هم به Permission ای که از اون ها برای استفاده از محصولشون گرفته شده، اشاره میشه. درآوردن چهره خنثی شخصیت خرس با اون صورت بزرگ، ابروهای راست بدون جهت و... (که برای تبدیل از شخصیت کاملا مثبت به کاملا منفی لازم بود) واقعا به نظرم جالب اومد. خلاصه اینکه "داستان اسباب بازی 3" فوق العاده است؛ دقیقا همون چه که ازش انتظار داشتیم.
نیمرو1: وقتی صاحب نداری، قلبت هم نمیشکنه!
نیمرو2: (ناراحت کننده نیست!)، هر اسباب بازی به هر حال به این مرحله میرسه!
(از دیالوگ های فیلم)

یک روز برفی

2011-01-18T10:31:00.000+03:30

صبح زود یکی از هم اتاقی هام منو بیدار میکنه و میگه: برف اومده! از این لحظه دیگه آروم و قرار نداشتم. مثل فنر از جام بلند شدم. فرتی دست و صورتم رو شستم و شال و کلاه کردم رفتم بیرون. شونصد تا عکس از محیط خوابگاه میگیرم و با ذوق و شوق تمام دوباره بر میگردم کل طبقات رو خبر می کنم که برف اومده و بریم عکس بگیریم و... ولی همکلاسی ها و دوستان که فرقی با خرس قطبی ندارن، انگار نه انگار! (باز صد رحمت به هم اتاقی هام که چند تا عکس با هم گرفتیم). تصمیم می گیرم تا خود دانشکده برم و از همه جا و همه چی عکس بگیرم. تو راه دخترا تو گروه های 5 یا 6 نفره گلوله برفی به دست همدیگه رو دنبال می کنن، آدم برفی میسازن و خلاصه فضا خیلی باحال و جالبه. یه آدم برفی بزرگ جلو دانشکده و یکی هم کنار سلف سرویسمون درست کرده بودن (تا غروب اون روز حداقل بیست تا از این آدم برفی ها تو جاهای مختلف دانشگاه ساخته و خراب شد). سایت دانشکده بسته است و نمیتونم عکسا رو لود کنم!
یه حقیقت واضح رو اون روز بیشتر درک کردم. ملت از بس غمگین اند، تا یه بهانه مثل برف موقعیتش ایجاد میشه کم مونده توش شنا کنن! بعضیا هم البته عین بیمار روانی هاج و واج اینور و اونور رو نگاه میکنن! ما ملت غمگینی هستیم...

برف!

2011-01-16T13:42:00.001+03:30

بالاخره برف به اینجام رسید. به زودی پستی برای این روز برفی می فرستم. :)

بیشترش رفت!

2011-01-13T11:05:00.000+03:30

در حالی که ساعت امتحان ما زمانی بود که اگه سگ رو با لگد مینداختی بیرون سه سوته از پنجره میومد تو قسمت مهمتر امتحانای پایان ترم بنده تموم شد.

هنوز نه!

2011-01-08T11:20:00.000+03:30

این روزا دارم امتحان میدم. وقتم خیلی تنگ نیست ولی به خاطر وضعیت استریلیزه دوران امتحانات چیز خاصی رو دنبال نمی کنم که نتیجه اش اینجا بیاد. فعلا گودبای!

هووم؟ :)

2011-01-02T17:09:00.002+03:30

چیزی به ذهنم نمیرسه خب! :$

2010 - 2012Ronald Emmerich

2010-12-28T10:13:00.012+03:30

یه فیلم آخرالزمانی دیگه. ماجرای اصلی فیلم، "جنگ دنیاها"، "روز پس از فردا"، "آرماگدون" و فیلم های از این دست رو یاد آدم میندازه. فیلم از نظر ارائه ارائه اخبار و اطلاعات سیاسی آپدیت و وفادار بود و جهان همین حالا رو نشون میداد. رئیس جمهور امریکا تقریبا خود باراک اوباما ولی از نظر چهره شبیه آبراهام لینکلن بود. نکته دیگه، جلوه های ویژه محشر و فوق العاده فیلم بود. موقع تخریب ساختمونا، شهرها و در واقع کل کره زمین فقط دهنم باز می موند، نفسم حبس میشد و چشام دوخته میشد به مانیتور! ولی انصافا اون صحنه ای که پدره از تو شکاف خودشو کشید بالا و اومد بیرون خیلی مسخره در اومد. کوین اسپیسی تجربه هایی شبیه این داره. یه مساله قابل توجه دیگه اینه که دقت کردم دیدم آمریکایی ها در این فیلم حتی بنای یابود شهدای گمنام واشینگتن خودشون رو هم حسابی خراب کردند و تو سر رئیس جمهور کوبیدند. این هم یه سند برای افراطی های دوآتیشه مخالف هالیوود و سیاست های لابی صهیونیستی.
نیمرو1: !The END is near
نیمرو2: گفتیم ما هم تا قبل از سال 2012 که قراره بمیریم، این فیلم رو ببینیم ندیده از دنیا نریم! :)

(Déjà Vu – Tonny Scott (2006

2010-12-27T10:37:00.001+03:30

لوح زرین به دلیل نوآوری در مضمون و خارج شدن نسبی از کلیشه رایج "پلیس آمریکایی = ناجی دنیا برابر تروریسم" اهدا می شود به فیلم: Déjà Vu!
واقعیت اینه که خیلی از این فیلم خوشم اومد. عنوان داستان یه اصطلاح مرکب فرانسویه به معنای "Already Seen" که نمی دونم دقیقا تو فارسی چی میشه. ترکیب شدن تئوری های پس زمینه داستان با موضوعاتی مثل فلسفه، فیزیک و... – تا حدی که منو برد تو "دنیای سوفی" – هر چند شاید به عنوان جنبه های علمی – تخیلی ارائه شد ولی اونقدر زیبا، قابل باور و تفکر برانگیز بود که به جذابیت های فیلم خیلی اضافه کرد.* دنزل واشینگتن و وال کیلمر سوپر استارهای فیلم بودند. همون طور که گفتم، اسطوره "پلیس امریکایی" با مشخصه های بارزش (عینک دودی، مجرد، در حال آدامس جویدن، صورت جدی اما مصمم، در حال اسلوموشن و...) به زعم آمریکایی ها مهر استانداردیه بر این فیلم ها ("تروریسم" هم که آمریکا اون رو چماق کرده رو سر همه دنیا اینجا یکی از مشخصه های اصلی بود). فیلم مدام با فکر آدم و کلیشه های فیزیکی اثبات شده اش بازی می کرد و البته پایان زیبایی هم داشت.
*They found a way to fold the space (time & place) into its origin! - ارائه دادن نماهای واضح اون هم از زوایای دلخواه نامتناهی که از جزئی ترین بخش های زندگی انسان پرده برمیداره، میتونه یه روزی محقق بشه؟

انسان خیلی قدرتمنده، اگه خودش بخواد!

2010-12-26T21:13:00.001+03:30

(Happily Never After – Paul J. Bolger (2007

2010-12-24T21:47:00.001+03:30

یه فیلم ساده (ظاهرا)، کودکانه و رنگارنگ بود اما خب از هر اثری میشه برداشت های شخصی داشت. عنوان فیلم نقیضه هجو آمیزی بر "...و از آن پس به خوبی و خوشی با هم زندگی کردند" یا یه همچین چیزیه ((Happily Ever After. به هم خوردن نظام زمانی و محتوایی داستان های عامه مشهور (شنل قرمزی، زیبای خفته، جک و لوبیای سحر آمیز و... و خود "سیندرلا" که محوریت داستان بود) به دلیل حسد کاراکترهای منفی و تاریک اون داستان ها به شخصیت های خوب و تغییر پایان ثابت و خوب داستان ها خط اصلی رو تشکیل میده و البته نکته جالب فیلم همین جاست که مفهوم "عشق" در اینجا بر پایان به هر جهت ثابت و به ظاهر خوب (به طور مثال در مورد تعیین سرنوشت خود سیندرلا در انتخاب همسر) غلبه می کنه. لایه های زیرین فیلم آدم رو مجدا به فکر سرنوشت و از پیش تعیین شده بودن اون، قضا / قدر، جبر / اختیار و مسائلی از این دست میندازه.

Wikileaks

2010-12-24T00:10:00.001+03:30

به تازگی سایتی به اسم بالا اقدام به انتشار هزار و دویست سند محرمانه مربوط به وزارت امور خارجه آمریکا کرده. جولین آسانژ نابغه هکر سوئدی مسئول این سایته. در مورد صحت و سقم اسناد منتشر شده (و 2500 سندی که همین حالا به صورت رمزنگاری شده روی اینترنت قرار گرفته و تهدید به رمزیابی شده) حرف و حدیث زیاده ولی نظر اغلب کارشناسان مسائل سیاسی بر معتبر بودن این اسناده. اگه اینطور باشه ماجرای ویکی لیکس – که نمیدونم چرا همش به اشتباه ویلی کیکیس میگم بهش! – افتضاح فجیعی در تاریخ روابط دیپلماتیک دولت آمریکاست.

نسل نوستالژیک!

2010-12-24T00:09:00.001+03:30

تا همین چند وقت پیش فکر می کردم فقط تعدادی از دهه شصتی ها نوستالژی خونشون بالاست ولی اخیرا نظرم عوض شده. تمام هم اتاقی هام، هم کلاسی هام، دوستان و رفقای نزدیک وقتی صحبت از دهه شصت و خصوصا سریال ها و کارتون های با کیفیت و فوق العاده اون میشه حرف های زیادی برای گفتن دارند، کمتر از ماها اطلاعات ندارند و مثل ما یهو احساساتی میشن و صحنه های اون برنامه ها رو پیش خودشون مرور می کنند. این رفتارها باعث شده متقاعد بشم هم نسل ما نسل عجیبی بوده و هم دور و برش رو چیزای عجیب و خاطره انگیز پر کرده بودند.

هدفمند کردن یارانه ها (2)

2010-12-24T00:07:00.000+03:30

دو سه روزی درباره نتایج درخشان طرح موسوم به "هدفمند کردن یارانه ها" فکر می کردم. با چند نفر از اصناف مختلف (راننده تاکسی، سوپر مارکت و...) هم به طور ضمنی درباره تاثیر این طرح روی زمینه کاری شون صحبت کردم. اگه بخوام خلاصه کنم – که اثرات واقعا هولناک و به شدت فاجعه امیز این طرح رو ابدا نمیشه تو یکی دو پاراگراف خلاصه کرد – باید بگم: اقتصاد ایران به خاطر نوع خاص خودش، شدیدا به نفت (و مشتقاتش خصوصا "بنزین") وابسته است. فقط و فقط تا آخر دی ماه صبر کنید تا ایرانی رو ببینید که تا حالا تجربه زندگی تو اون رو نداشتید. هرج و مرج، گرونی فوق تصور من و شما، کاهش قابل توجه سطح کیفی خدمات و در نتیجه خوابیدن کامل اقتصاد نداشته کشور از اثرات بلافاصله این طرحه. بعضیا میگن: "مردم ایران به این یکی هم عادت می کنن!" با این نوع نظرات کاملا مخالف نیستم ولی تصور می کنم چون مردم ایران به شدت شکم پرست و رفاه طلب اند و این تفنگ هم مستقیما سفره اون ها رو نشونه گرفته، "هدفمند سازی یارانه ها" بی غائله و سروصدای درست و حسابی نباشه!
نیمرو1: شک ندارم حداقل ظرف یک هفته آینده یا شوهرتون، یا باباتون و یا برادرتون خیلی بیشتر از این پست درباره اثرات مستقیم "هدفمند سازی یارانه ها" بهتون میگه. چه در قالب فحش، چه بد و بیراه و چه بحث عقلانی. مطمئن باشید بحث یارانه ها پای مستقیم صحبت های شبانه خانوادگی شما میشه (یا شده؟). راستی نظر شما چیه؟
نیمرو2: فعلا که دایل آپم جواب داده! :)

فعلا

2010-12-22T08:03:00.000+03:30

سیستم بلاگ اسپات کاملا حرفه ای شده ولی سیستم دایل آپ خونه من بهش نمیخوره! نتیجتا دو سه هفته ای که برای امتحانا تو فرجه هستم نمی تونم آپ کنم. برای همه تون آرزوی موفقیت می کنم. خصوصا اگه امتحان دارید! :)

چاق و لاغر (2)

2010-12-21T09:24:00.001+03:30

با محبت یکی از دوستان، قسمت اول "چاق و لاغر" محبوب ترین برنامه کودکم رو به دست آوردم. دوبلاژ پرویز ربیعی در نفش "رئیس بزرگ" و جواد پزشکیان و اصغر افضلی به ترتیب در نقش های (عروسک های تن پوش) "لاغر" و "چاق" خیلی خوب بود. همون طور که در یکی از پست های قبل گفته بودم "چاق و لاغر" محصول سال 1366 ئه. در کوران جنگ ایران و عراق، ساخته شدن چنین برنامه هایی شاهکار بود. درسته که "چاق و لاغر" به صورت آیتم های 15 دقیقه ای و کمیک و کاملا مفرح ساخته شده بود ولی نقش وجود فضای ضد جاسوسی سال های اول بعد از انقلاب رو در خط داستانیش نباید فراموش کرد؛ موضوعی که استخوان بندی اصلیش رو میسازه. این سریال عروسکی نتیجه همکاری یک گروه حرفه ای بود. حالا اما چی داریم برای بچه ها؟!
برای چندمین بار حالم داره از بزرگ شدن به هم می خوره!

مختارنامه – داوود میرباقری

2010-12-20T13:39:00.008+03:30

چند شب پیش توفیق اجباری نصیبم شد که سریال "مختارنامه" رو ببینم. بر خلاف تصور قبلی، کار خوبی به نظرم اومد. با اینکه باید درباره داستان سریال، نقش مختار در وقایع این دوره و وفاداری سریال به اون بیشتر مطالعه کنم ولی عظمت بازگویی بخش موثری از تاریخ صدر اسلام اون هم با ریسک جدی استفاده از طنزهای محاوره ای – که خوشبختانه عالی هم جواب داده – غیرقابل انکاره. تا یادم نرفته بگم گزیده کاری فریبرز عرب نیا هم قابل تقدبره. در مجموع، با اینکه برای نتیجه گیری خیلی زوده ولی به نظر میرسه میرباقری سابقه موفقیت خودش (امام علی (ع) رو تکرار کرده.

دست های زیاد؛ توبره های عجیب!

2010-12-20T13:39:00.003+03:30

بعضی حقایق تلخ واقعا گیج و عصبانیم می کنه. "مافیا" های مختلفی در هر جامعه ای وجود دارن که موضوع "عرضه و تقاتضا" ی رسمی و واقعی رو به صورت جدی زیر سوال می بره و آدم رو با شبکه های تو در توی رانتی مواجه می کنه. فعالیت انواع و اقسام بیمه ها در کشور و دیدن ردپای همه شون در سوانح منجر به پرداخت هزینه از سوی خودشون، همین "قهوه تلخ" و استفاده از رانت وزارت ارشاد، کنکور های سازمان سنجش و کمپانی های "کانون فرهنگی آموزش"، "پارسه" و...، کاروان های زیارتی مکه و کربلا و سازمان حج و زیارت؛ پلیس عربستان و عراق؛ گمرگ و...
فقط میتونم بگم دست های عحیبی تو کاره. کاسه های مختلفی پشت نیم کاسه است و کیسه های مختلفی با اهداف صوری و واهی دوخته شده که فکرش رو هم نمی تونید بکنید!

هدفمند (هدف=اصلاح اقتصاد یا نابودی کامل مردم؟)

2010-12-20T13:38:00.005+03:30

طرح هدفمند کردن یارانه ها از بامداد دیروز به طور رسمی شروع شد. درباره این طرح حرف و حدیث های زیادی بوده. حداقل در تاریخ یکصد سال اخیر ایران طرحی به شدت "هدفمند کردن یارانه ها" با زندگی مردم رابطه مستقیم نداشته. دیروز سر بعضی کلاس های من و دوستام استادها گریزهای مستقیم و معترضانه ای به این طرح می زدند و جوک های "بنزین" ای یکسال اخیر وارد فاز تازه ای در شب نشینی های خوابگاهی شده. اگه بخوام خوش بین افراطی باشم میگم: باید منتظر موند و دید!

تنوع فرهنگی

2010-12-20T13:38:00.003+03:30

به شخصه واقعا لذت می برم وقتی تو خوابگاه ها لهجه های مختلف، رنگ پوست های گوناگون و رفتارهای متفاوت می بینم. تنوعی که تو سوغاتی ها (غذاهای محلی) بچه ها دیده میشه، فرهنگ های مختلف و صیقل خوردن این فرهنگ ها و آداب و رسوم برای همزیستی و در نتیجه رشد اجتماعی، دیدن افراد مختلف با طرز برخوردها، ارزش ها و معیارهای ی مختلف و البته احترام متقابل همه شون به هم در محیطی مشترک همه و همه من رو عاشق تنوع فرهنگی و قومیتی ایران کرده. باور کنید هیچ جای دیگه دنیا تنوعی به این گستردگی و وسعت نداره. قدر کشورمون رو بدونیم.

آیدا

2010-12-20T13:38:00.001+03:30

دیشب به اصرار بچه های خوابگاه چند دقیقه ای با "آیدا" ویس چت کردم. تازه لیسانس تربیت بدنی اش رو گرفته بود و داشت خودش رو واسه امتحان IELTS آماده می کرد که بره کانادا. دختر خوبی بود ولی طبیعی ئه که بعضیا اونقد دارن که از خرخره شون زده بیرون وبعضی دیگه محتاج نون شبشون اند.

افراطی ها

2010-12-18T09:11:00.002+03:30

اخیرا کمدی موزیکال (!) "افراطی" ها رو دیدم. این فیلم از نظر تجاری (فروش) بسیار موفق بوده ولی واقعا سر و ته که چه عرض کنم وسط داستان رو هم نفهمیدم! افراطی ها فیلمی بود که حتی نتونستم تا وسطاش دووم بیارم! نمی دونم چرا کسی مثل علی اسیوند پیشنهاد این کار رو پذیرفته (شاید فشار مالی). نمی تونم بگم فیلمنامه افتضاح بود. در واقع، افراطی ها اصلا فیلمنامه ای نداشت!

جون دادن مرغ

2010-12-14T07:57:00.003+03:30

هفته قبل برای اونچه بابا مامان "سبکی" (خون رفتن) (قضا بلا) و... می دونستن، یه مرغ کشته شد. لحظات بریده شدن گردن مرغ، فواره زدن خون به بیرون، صدای جیغ مانندی که مدام در انتهای حنجره در حال قطع شدنش خفیف و خفیف تر میشد و حرکت های دیوانه وارش در موقع جون دادن – که تمومی نداشت – من رو باز به این فکر انداخت که "چرا؟؟؟"...

توضیح درباره پستی قدیمی درباره دکتر سیدمحسن فاطمی

2010-12-14T07:56:00.002+03:30

از همه کسانی که در این یک سال و چهار ماه باعث شدن این پست، پربیننده ترین پست وبلاگ بشه ممنون ام. اگه در اون پست درباره دکتر محمدصادق زاهدی بی احترامی شد واقعا معذرت میخوام. ناشی از جهل و بی سوادی من بود. من علائق به شدت مشترکی با دکتر فاطمی دارم و شاید این مساله باعث شد به صورت بچه گانه ای ایشون رو با دکتر زاهدی "قیاس مع الفارق" کنم!

نقد "دنیای سوفی"

2010-12-13T09:12:00.000+03:30

مقدمه
هنوز نت های طولانی خودم رو پیدا نکردم! :(

همون طور که حدس زده میشد، اکثر وبلاگ ها "دنیای سوفی" رو در خور تحسین می دونن. از جهت ارزش فراوونی که "دنیای سوفی" برام داره، دو نقد برگزیده از رضا دریاباری و بابک کیانی رو در اینجا با تلخیص میارم (اگرچه این نقدها از سایت "تبیان" یعنی ارگان رسمی حوزه علمیه قم برداشته شده که مواضع خودش رو داره).
نیمرو1: فیلمی از کتاب "دنیای سوفی" به همین نام در سال 1999 توسط اریک گوستاوسون در نروژ تولید شده که پرخرج ترین فیلم سینمای نروژ تا حالا به حساب میاد.
نیمرو: مجددا به خوانندگان علاقمند پیشنهاد می کنم قبل از خوندن تمام متن کتاب، از مطالعه پست هایی از این وبلاگ که به هر نحوی به "دنیای سوفی" مربوط میشن خودداری کنند وگرنه علاوه بر از دست دادن لذت مطالعه، فهم پی گیرانه فلسفی این کتاب رو که فوق العاده مهم و بی نهایت تاثیرگذاره از دست میدن!

"دنیای سوفی" به نقل از رضا دریاباری (تصحیح شده)

كتاب دنياي سوفي به تاريخ خطي نگاه مي كند. يعني تاريخ را داراي ابتدائي مي داند كه ازنقطه اي شروع شده وهمين طور باجلوآمدن وحركت كردن به سمت جلو كامل شده و تكامل پيدا مي كند وفلسفه نيز باتوجه به تاريخ مي تواند ادامه دهد.
درنتيجه نقطه اتكاي فلسفه تاريخ است. از نظر نويسنده اين كتاب، تاريخ و فلسفه از پيش سقراطيان( حكماي طبيعي) آغازشده و ظاهرا به فرويد ختم ميشود. ولي باطنا تا به امروز ادامه دارد و فيلسوفان امروزي را نيز دربر ميگيرد. سرانجام باجمله اي ازگوته: "كسي كه ازسه هزارسال بهره نگيرد"؛ خواننده را نصيحت عميق و پند پر معنائي ميدهد كه منظور وي ازآوردن اين جمله اين است که خواننده به يك نتيجه درست و به يك جمع بندي منطقي رسيده و شيوه تفكرخويش را سروسامان بدهد. با پيشرفت تاريخ حقيقت ها و واقعيت ها ازدوره اي به دوره ديگر فرق ميكند وهردوره اي تزي راتوليد ميكند و گفتماني مخالف با آن تز به عنوان "آنتي تز" توليد ميشود و درنتيجه ی مخالفت و روياروئي تز و آنتي تز دوره جديدي تحت عنوان "سنتز" شروع ميشود كه اين دوره جديد درعين حال كه سنتزاست خود نيز نوعي تز ميباشد و همينطور تاريخ جلو ميرود و فلسفه كه به تاريخ اتكا كرده است پيشرفت ميكند.

اين تحولات به نوعي منعكس كننده بيان هگل است كه گفته: "تحول تاريخي نتيجه برخورد اضداد است." انسانهاي اوليه اول به اين فكر بودند كه بايد هرچيزي ازعدم بوجود آمده باشد. درنتيجه آن چيز اول وجود نداشته است وسپس به وجودآمده است. درنتيجه ما بايد به دنبال فرايندي باشيم كه آن شيء بوجود آمده است؛ واين نتيجه گيري ذهن انسانهاي اوليه رابه خود مشغول كرده بود و در پي دستيابي به اين سوال بود كه بعضي ازافراد به سمت اسطوره ها رفتند كه به عقيده پيش سقراطيان اسطوره ها "زائيده تخيلات بشر" هستند. درمقابل اين اسطوره ها بود كه فيلسوفان اوليه یعنی "پيش سقراطيان" به وجود آمدند وانديشه هاي خود را مطرح كردند. اين فيلسوفان درمقابل اسطوره ها، طبيعت را مطرح كردند و به همين علت به فيلسوفان اوليه معروف شدند. زيرا به عقيده آنان، علت تحول و تغيير همه چيزها و حقيقت همه چيزها درطبيعت است. درنتيجه با شناخت طبيعت ميتوان به حقيقت اشياء پي برد. بعضي از فيلسوفان نيز حقيقت را آب و بعضي ديگر خاك و بعضي ديگر چهارعنصر اصلي (آب، هوا، خاک و آتش) مي دانستند و همين گونه با نظريه پردازي فيلسوفان طبيعي، فلسفه رشد پيدا كرد تا رسيد به زمان سوفسطائيان وسقراط.

درزمان سقراط نقش "فرد" برجسته شد. زيرا تاقبل ازسقراط(پيش سقراطيان) نقش طبيعت واسطوره برجسته بود. درزمان سقراط، انسان كانون همه چيزها شد. و اين ازجمله معروف سوفسطائي معروف پروتاگوراس مشهود است: "انسان معيار همه چيزها است ، معيار حق وناحق خود انسان است." بعد ازسقراط ميرويم به سمت افلاطون. درزمان افلاطون نقش فيلسوف شاه برجسته شد و شاه حتما مي بايست ازنظر افلاطون فيلسوف ميبود. زيرا فيلسوف داناي كل است و حاكميت وي باعث شكوفاشدن و رشد جامعه مي شدكه ميتوانست جامعه را به سعادت منتهي كند. ازنظر افلاطون هرآنچه كه درغالب زمان است تغييرپذير و هر آنچه كه درغالب زمان نيست تغييرناپذير وثابت است. پس ازافلاطون ميرسيم به ارسطو. ازنظر ارسطو سياست مهمترين دانش است زيرا فلسفه حكمت نظري است وسياست جزء حكمت عملي. پس ضعف فلسفه درنظري بودن آن است و قوت سياست درعملي بودن آن. درنتيجه سياست ميتواند انسانها را به سعادت رهنمون سازد. زيرا غايت سعادت ازنظر ارسطو اخلاق خوب است وسياست ابزاري است براي رساندن انسان به اخلاق خوب. ارسطو معتقد است كه هرچيزي كه درطبيعت اتفاق مي افتد داراي علتي غائي است.

بعد از ارسطوميرسيم به قرون وسطي، كه دراين دوره نيز "خداوند" محور ميشود و دوره خدامحوري است. نام قرون وسطي به معناي قرن و عصري است كه واسطه بين دوعصر ديگر است و نام ديگر آن "دوران تيرگي" (Dark Ages) است و همه فعاليت هاي انسان معطوف به جلب رضايت خداوند ميباشد. برجسته ترين فيلسوفان اين دوره "آگوستينوس" و "آكوئيناس" اند. آگوستينوس نخستين فيلسوفي است كه پاي تاريخ رابه فلسفه ميكشد. وي حامي مسيحيت است و از آن دفاع مي كند. وي معتقد است كه چون انسان اوليه گناه كرده است عقلش فاسد شده است و هنگامي كه عقل فاسد شد بايد آن راكنار گذاشت و به سمت ايمان رفت. وي كتابي دارد به نام "شهرخدا" كه در آن عنوان كرده رستگاري درشهر زميني حاصل نميشود و بايد به سمت شهرخدا رفت. آكوئيناس نيز معتقد بود كه دين وعقل، عقل ونقل هردو يك چيز رابيان مي كنند و اختلافي باهم ندارند. منظور اصلي او اين بود كه بين ارسطو كه عقلي است با مسيحيت كه نقلي است اختلافي وجود ندارد. ازنظر وي، حقيقت يك چيز است وعقل ونقل هردو يك چيزرابيان ميكنند. وي همچنين مانند آگوستين منشا قدرت را ازآن خداوند ميداند ولي معتقد است كه خداوند قدرت را به مردم واگذار كرده ومردم نوع حكومت را خودشان تعيين ميكنند. همچنين او انسان را يك موجود خطاكار نمي داند و براي انسان شان و ارزشي قائل است كه اين غايت، همان كمال است.

بعد از قرون وسطي ميرسيم به رنسانس كه دوره گذاربه مدرنيته است. تحولاتي در اين دوره رخ داد وعلم و دانش رشد پيدا كرد. مهمترين متفكر اين دوره "ماكياول" است. مهمترين فيلسوفان وانديشمندان اين دوره دكارت، اسپينوزا، لاك وهيوم ميباشند.
درانديشه هاي دكارت بيشتر انديشه هاي سقراط نمايان است. اوهمانند سقراط به ناداني خود پي برده بود و به حواس، بي اعتنا بود و تنها به عقل اعتماد داشت. وي آن خلا ناشي از فلسفه عقلي را كه دردوره مسيحيت و قرون وسطي پيش آمده بود پركرد. از اين روبه وي لقب "پدر فلسفه نو" را اعطا كردند. در اسپينوزا نيز بيشتر آثار رواقيان متجلي است. زيرا او مانند رواقيان معتقد به جبري بودن سرنوشت و هر آنچه كه روي ميدهد است. ازنظر او طبيعت و خدا هيچ فرقي باهم ندارند بلكه هر دو درهم ادغام شده اند و خدا همان جوهر وجود است. پس هرچه خدا بخواهد روي ميدهد چون او علت دروني است. لاك نيز همانند ارسطو تجربه گرا بود و بيشتر به ارسطو توجه داشت. لاك معتقد بود كه تمام ذهنيت افكار ما "حسيات" ماهستند. يعني ما ازطريق حس، واقعيات را ادراك ميكنيم و ذهن خود را شكل ميدهيم. حسيات، انسان را به تامل وا ميدارد. از نظر او ذهن مانند يك تخته سفيد است كه آموزگار آن راسياه ميكند و اين آموزگار همان حسيات هستند. هيوم نيز به نوعي تجربه گرا بود. از نظر هيوم بشر داراي دو ادراك تاثرات وتصورات است. مقصودش از تاثرات، احساسات آني هستي خارجي است و تصورات نيز يادآوري اين احساسات است. هيوم مانند مرحله سوم شازده كوچولواست. او ميگفت ريشه همه دانايي ها وتصورات انسانها تاثرات وتجربه هاي آنها است. زيرا باتجربه( تاثرات)، دانايي ها و يادآوري ها( تصورات) در ذهن انسان نقش مي بندد. از نظر هيوم توالي رويدادها پشت سريكديگر مانند رعدوبرق به علت وجود قانون ميان آنها نيست، بلكه نتيجه ذهن ماست و آن عادتي كه ما درتوالي رعدوبرق داريم. اگر ما در استفاده از محسوسات دچار اشتباه شويم، عقل ما نيز دچار اشتباه مي شود ودرنتيجه عملمان نيز اشتباه است. سرانجام اومعتقد است كه: "عقل برده احساسات است. زيرا احساسات وعواطف است كه راهنماي زندگي انسان ها است و عقل هماني را ميپذيرد كه احساسات بيان ميكند."

سرانجام ميرسيم به "عصر روشنگري" يا "دوران معاصر" كه ازقرن 18 شروع ميشود. مهمترين انديشمندان اين دوره كانت، هگل، ماركس وفرويد هستند. محل برخورد و تقاطع تجربه گرائي و عقل گرائي در كانت است. به نظر او، هم عقل و هم حس در رسيدن انسان به هدف دخيل هستند و هيچ كدام نقش برتري نسبت به يكديگر ندارند و زمان و مكان درعقل دخيل اند. كانت معتقد بود كه ذات اشياء متفاوت از آن چيزي است كه ما در ذهن خود تصور ميكنيم وهيچ گاه نميتوانيم شناخت قطعي داشته باشيم وقائل به نسبيت بود. همچنين اومعتقد بود كه خلا ناشي ازعقل وتجربه، با "دين" پر ميشود. كانت موازين اخلاقي را امر مطلقي ميداند و تشخيص حق ازباطل راكار عقل ميداند. اصول اخلاقي كانت را "اخلاقيات وظيفه شناسي" مي خوانند و او پدر انديشه سازمان ملل بود زيرا تاسيس يك "جامعه ملل" را دررساله خود عنوان كرده بود.

هگل نيز معتقد بود كه حقيقت، همان امري است كه درذهن وجود دارد وتجلي كننده همان جمله معروف سوفسطائيان است كه ميگويند: "انسان هرچه بفهمد خودش حقيقت است." به نظر هگل خصايص جاودان وحقيقت ها همواره از دوره اي به دوره ديگر فرق ميكند. يعني حقيقت ها درهر دوره اي نسبت به دوره قبل عاميانه تر ميشود وتنها چيزي كه ميتوان به آن حقيقت گفت همان "تاريخ" است. ماركس نيز ماترياليست بود وطرفدار ماترياليست تاريخی. وي معتقد بود كه عوامل مادي جامعه تاحدي شيوه انديشيدن ما رامعين ميكند و عوامل مادي، نقش تعيين كننده اي درتحولات تاريخي دارند. وي "اقتصاد" را زيربنا و عوامل ديگر را روبناي جامعه ميداند. منظور وي از عوامل مادي آن نيروهاي اقتصادي است كه تاريخ را پيش ميبرند. ازنظر ماركس، هگل روي سرخود ايستاده است. به عقيده ماركس بين روبنا و زيربنا يك رابطه "ديالكتيك متقابل" وجود دارد. به همين جهت او را "ماترياليست ديالكتيك" مي خوانند. از ديدگاه وي تاريخ محصول كشمكش و تضاد طبقاتي است و سرمايه داري نظامي است كه موجب خودنابودي ميشود. ميتوان گفت فرويد، فيلسوف فرهنگي است. او، اعتقاد داشت كه تمام اعمال و حركات انسان براساس "ضمير ناخودآگاه" او صورت ميگيرد كه ازدوران كودكي براي او به ارث مانده است. اصطلاح "ناخودآگاه" را نيز براي چيزهائي كه سركوب كرده ايم، يعني براي ما ناخوشايند و ناگوار بوده اند بكار ميبرد. از نظر فرويد، راه ورود به ضمير ناخودآگاه ما روياهاي ما است و روياهاي ما همه تحقق آرزوهاي ما ميباشد.

بعد ازعصر روشنگري ميرسيم به دوران خودمان. مهمترين متفكران وانديشمندان اين دوره "نيچه" و "سارتر" ميباشند. نيچه فردي واقع گرا بود و ميگفت: به سخن كساني كه وعده هاي آسماني ميدهند گوش مسپار. وي آنقدر واقع بين بود كه گفت: "خدا مرده است." سارتر نيز معتقد بودكه وجودگرائي، انسان گرائي است و مقصودش نيز اين بود كه فلاسفه اگزيستانسياليست، انسانيت را مبدا كار خودقرار ميدهند. سارتر فرق ميان وجود انسان و گياهان را اينچنين بيان ميكند: "گياهان و جانوران، زنده اند و وجود دارند ولي به وجود خود نمي انديشند، ولي انسان تنها موجود زنده اي است كه ازوجود خود آگاه است. وي سرانجام ميگويد وجود برماهيت مقدم است و معتقد بودكه آگاهي ما ازطريق ادراك وحواس صورت ميگيرد. زيرا ما با واسطه ادراكمان با محيط ارتباط برقرار ميكنيم.

"دنیای سوفی" به نقل از بابک کیانی (تصحیح شده)

سوفي آموندسون، دانش آموز يكي از دبيرستانهاي حومه نروژاست كه به همراه مادرش در يك خانه ويلايي زندگي مي كند. پدرش كه ناخداي يك نفتكش است به دليل شغلش مدت هاي طولاني از سال را دور از خانه و خانواده خود مي گذراند. سوفي تنها فرزند خانواده است و همين امر سبب مي شود كه سوفي نوجوان، ساعت هاي طولاني را در منزل تنها باشد. سوفي در اوقات تنهايي به غار خود پناه مي برد؛ سوراخي در ميان بوته هاي شمشاد كه در حياط خانه قرار دارد و تنها گنجايش يك نفر را دارا مي باشد. آنجا "باغ عدن" سوفي است. او يكه و تنها در آن زندگي مي كند و در غار خود، دور از دسترس ديگران به نوشتن داستان و شعر مشغول است. درست مانند آدم و حوا كه در بهشت عدن زندگي مي كردند تا روزي كه... تا روزي كه از ميوه ممنوعه خوردند، ميوه اي كه معلم شهيد و متفكر دكتر علي شريعتي آن را "ميوه آگاهي" خواند! درياي زندگي يكنواخت و روزمره سوفي در يكي از روزهاي بهاري گرفتار تلاطم و فراز و نشيبي ترسناك گشت، روزي كه داستان ما آغاز مي شود و نامه اي مرموز از فيلسوفي ناآشنا، سوفي را به معبد فلسفه مي خواند، فلسفه اين مظهر عقل، خرد و آگاهي!

دنياي سوفي كتابي است براي آشنايي خوانندگانش با تاريخ فلسفه و چگونگي پيدايش، رشد و تكامل انديشه هاي فلسفي بشر. خواننده اين كتاب مي تواند عقايد تاثير گذار فلسفه را در آينه اين كتاب ببنيد و با فلاسفه مشهور غرب از نزديك گفتگو كند. نويسنده در ابتداي داستان مي كوشد تا ذهن خواننده نوجوانش را همانند سوفي(قهرمان داستانش) از زندگي روزمره و حاشيه هاي پوچ و سطحي آن رها سازد و متوجه ارزش هاي اصيل و سوالات سرنوشت ساز تاريخ انديشه بشري كند. در اين راه از فيلسوفي به نام "آلبرت كنوكس" استفاده مي كند كه همانند "بئاتريس" دانته، سوفي را با خود به عمق تاريخ فلسفه ميبرد و از منزلگاه هاي متفاوت مي گذراند. از يونان باستان و فلاسفه طبيعت گرا، سقراط و افلاطون و ارسطو تا كانت، هگل، ماركس و هايدگر. از ميان فلسفه هاي ذهنيت گرا و عالم مثل افلاطون تا جهان ماترياليستي ماركس و در نهايت از ميان رئاليسم عقل گراي كانت تا ايدئاليسم ديالكيتيكي هگل. آلبرتوبا سوالاتي در باب مبناي فلسفه درس را آغاز ميكند؛ اينكه خاستگاه فلسفه چيست؟ چرا و چگونه به وجود آمد؟ و چه مسائلي را مطرح کرد و ميكند؟ هنر چيست و رسالتش كدام است؟ زيبايی به چه معناست؟ و آيا خدايي جاودانه كه خالق انسان و جهان است وجود دارد؟ هدف از خلقت چيست؟ آيا جهان از ازل وجود داشته است يا خداوند روزي روزگاري جهان را از هيچ خلق كرده است؟ عدالت را با مقياسي مي توان سنجيد؟ فضيلت اخلاقي كدام است؟ تاريخ چيست؟ آيا به راستي خدايي سنگدل است كه ارابه پيروزي خود را از روي مخالفان و كافرانش مي گذراند، همانگونه كه هگل در ذهن خود مي ديد؟

انبوهي از سوالات كلي و فراگير كه چون بنگريم، كليد آگاهي ماست. انسان بايد پاسخي شايسته به اين سوالات بدهد تا بتواند بهتر زندگي كند و هدفمند عمرش را به پايان برساند. زندگي بدون هدف و فلسفه، سرابي بيش نيست و به روايت دقيقتر بهشت عدني است، كاذب و قلابي كه به محض تابيدن اولين شعاع هاي نور آگاهي تبديل به كوير برهوت مي شود. فلاسفه اي كه آلبرتو به تشريح افكارشان مي پرازد هريك متناسب با علم و شرايط محيط اطراف خود (سياسي-اجتماعي-فرهنگي و اقتصادي) از منظر خود براي پاسخ دادن به سوالاتي سرنوشت ساز اقدام كرده اند؛ سوالاتي كه برخي همچنان به قوت خويش باقي هستند!

فلاسفه ابتدايي يونان باستان از طبيعت الهام مي گرفتند، براي آنان طبيعت مظهر كمال و مادر حيات بود و بشر براي رسيدن به آگاهي بايد چون فرزندي ناخلف به آغوش مادر باز مي گشت. سقراط و افلاطون بر فلاسفه شوريدند و بدين ترتيب بود كه بيرق عقل و عقلانيت بر فراز معبد فلسفه افراشته شد و تا روزگار ما نيز همچنان بر فراز مناره هاي اين معبد برفراشته است. مادر طبيعت جاي خود را به جهان "مثل" داد و مبناي شناخت در ذهن جاي گرفت. فلسفه اولين گام خود را با طرح اين سوال كه "بشر چگونه و از چه راهي نسبت به شناخت خود و محيط اطرافش اقدام مي كند؟"، پيمود. اينكه ما از چه آفريده شده ايم وفلسفه حيات ما چيست در جاي خود مورد بررسي قرارگرفت.

سقراط با سوالات مشهور خود مبناي شناخت جهان باستان را زير سوال برد و افلاطون ذهن را ميدان كرد. ارسطو اولين سنگ بناي ماترياليسم را برپا داشت و جهان مثل را به نقد كشيد. اما در اين ميان هجوم اقوام وحشي اروپاي شمالي ازهم گسيختگي تمدن يوناني را در پي داشت و با هموار شدن راه فئودالسيم در قرون وسطي و تولد كليساي كاتوليك رومي اين متكلمان مسيحي بودند كه به هدف تعديل عقلانيت ابزاري مطلق گرا ميدان انديشه و تفكر غرب گشتند. عقلانيت ابزاري از طريق آموزش هاي مذهبي نقد شد و كلام عيسي (ع) از غيب براي آرام كردن اسب سركش راسيوناليسم (عقل گرایی) يوناني خروشيد. توماس آكوئيناس و باركلي عقل را داراي نقص نسبي و مطلق دانستند و آن را شايسته يكه سواري مطلق و فصل الخطاب بودن نيافتند. عقل فلسفي از تخت شاهي فرو افتاد و همين شكست سبب تكامل و رشد روزافزون اوگشت تا بار ديگر و اين بار با توجه به كاستي ها و ضعف هايش در قالب فلسفه دكارت براي بازيابي جايگاه از دست رفته اش خيز بردارد. انقلاب صنعتي، اصلاحات ديني و تحولات اجتماعي و سياسي همراه آن، جايگاه متكلمان مسيحي را بيش از پيش لرزان كرد. روزي نبود كه متفكراني چون روسو، ولتر و لوتر با چكش استدلال بر پيكر خداي سنگي كليسا نكوبند. در چنين احوالي بود كه دكارت و اسپينوزا ظهور كردند تا مادر فلسفه آبستن فرزندان جديدي شود. ظهور دكارت و اسپينوزا از جنبه اي ديگر نيز علاوه بر بازگشت عقلانيت داراي اهميت بود زيرا سرانجام جدال بر سر اينكه مهمترين سوالي كه فلسفه و انسان بايد به آن پاسخ دهند تا راه رستگاري و كمال و آرامش را طي كنند به پايان رسيد.

سوال درباره فلسفه حيات، دين و موضوعات اجتماعي در جايگاه ثانويه قرارگرفت و آگاهي از راه هاي شناخت (اپيستمولژي) بر صدر نشست. بشر ابتدا بايد مي فهميد كه چگونه نسبت به شناخت مفاهيم اقدام مي كند. "من فكر مي كنم پس هستم!" صفات و جوهر اسپينوزا نيز مارا به تفكر هرچه بيشتر دعوت مي كرد. راه راسيوناليستي دكارت و اسپينوزا توسط كانت تكميل شد. ميراثي كه هيوم و باركلي براي فلاسفه رنسانس خود به ارمغان گذاشته بودند در "نقد عقل محض" كانت متبلور شد و سوالاتي در باره فلسفه حقوق، دين، هنر، سياست و اخلاق پا به عرصه وجود نهاد و نقطه عطفي ديگر در مسير فلسفه آشكار گشت. نسل بعدي با دو پاسخ كاملا متفاوت به عقلانيت كانت عكس العمل نشان داد: رمانتسيم، جنبشي كه منتقد عقلانيت بود و ايدئاليست هگل كه با ماترياليسم ماركس پيگيري شد، پيوندي ميان ماترياليسم ارسطو و دياليكتيك هگل كه جنبشي عظيم از جريان هاي سياسي و اجتماعي را به دنبال داشت و الهام بخش بسياري از انقلاب هاي عصر حاضر بود. بن بست شناخت شناسي دكارت و اسپينوزا در سوي ديگر ميدان توسط شوپنهاور و نيچه رديابي شد، مبارزه اي براي افزايش قدرت و نفوذ پايه هاي شناخت شناسي كه دكارت پيشتر ريخته و در بسط و گسترشش ناكام مانده بود.

جرياني كه در نهايت به اگزيستانسياليسم سارتر منتهي گشت و اومانسيم و اندويئاليسم را بيش از پيش تقويت كرد. فلسفه تجربه گرايي كه عقل را تحليل گر داده هاي تجربي ما قلمداد كرده و بدين ترتيب مسير خود را از كانت و هگل جدا كرد نيز، در منزلگاه ليبراليسم زانو به زمين زد تا پيشرو آن جان لاك "پيغمبر ليبراليسم" خوانده شود. راهي كه بعد ها توسط فون هايك پيگيري شد و حال با فوكوياما و گيدنز دوران گذار و پوست اندازي خود را طي مي كند.

راه ماركس و همراهش انگلس را نيز مرداني مانند لوكاچ (از پايه گذاران نئوماركسيسم) و فلاسفه فرانكفورتر (مكتب انقادي) همانند هروكهايمر، ماركوزه و البته يورگن هابرماس پيموده و مي پيمايند و در گوشه اي ديگر از درياي متلاطم فلسفه، جايي كه پرچم تفكرات زبان شناختي ويتگنشتاين و حلقه وين به دست مرداني چون نوام چامسكي و تامس هاردي افتاد، فلسفه مسير قديمي خود را كه از زمان دكارت مغفول مانده بود از نو پيمود. راهي كه راسل و فلسفه آناليتيك او گشود و حتي در تفكرات فلاسفه اي چون هابرماس نيز ظهور كرده است.

بخش پایانی نقد بابک کیانی ناظر به مجموع کتاب "دنیای سوفی"

بالطبع كتابي كه در باب فلسفه طراحي شده باشد بايد با فلسفه آغاز شود، با فلسفه ادامه يابد و با فلسفه به اتمام برسد و فلسفه، همان گونه كه در متن كتاب است چيزي جز طرح سوالات فلسفي نيست. اين سوالات هنگامي در پايان كتاب آشكار مي شود كه خواننده در ميابد سوفي، آلبرتو و تمام دنياي اطرافش توسط سرگردي به نام آلبرت كناكس خلق شده تا بدين وسيله به دخترش هيلده درس فلسفه بدهد! بديهي است كه سرگرد و دخترش نيز خلق شده نويسنده اصلي كتاب هستند! خود ما چطور!؟ آيا ما و نويسنده كتاب حاضر نيز چيزي جز غبار ذهنيات يك نويسنده خلاق نيستيم؟! اگر چنين است رابطه ما با او چگونه است؟ ما مختاريم يا شاهين جبر او بر فراز آسمان زندگي ما در پرواز است؟ اگر چنين است ما هم مي توانيم مانند سوفي و آلبرتو از چنگ سرگرد خلاق خودمان فرار كنيم و آزاديمان را باز يابيم؟

متن كتاب به صورت پرسش و پاسخ طراحي شده است، روشي يادگار افلاطون كه به تجربه ثابت شده است قوي ترين، بهترين و پوياترين روش براي آموزش فلسفه محسوب مي شود، زيرا خواننده را در يك ديالوگ دوطرفه قرار مي دهد و همان گونه كه سقراط مي گوید، او را وادار مي كند تا خود در باب تمامي مسائل و سوالات بيانديشد و از جمود، دنباله روي و قضاوت زودهنگام برحذر باشد.

در كنار اين سيستم قدرتمند و كهنسال، نويسنده از فضاسازي ها و روش هاي جالب ديگري براي قدرت بخشيدن به تجسم سازي ما استفاده مي كند تا ذهنيات و عينيات مفاهيم مورد شناخت ما را (كه در اينجا فلسفه ها و محيط پيراموني آنهاست) هرچه بيشتر به هم نزديك كند. نويسنده با قرار دادن فرويد در ميان فلاسفه و استفاده از محيط هايي كه غير مستقيم دنياي دروني ما را به ياد مي آورند (مانند غار سوفي كه حكايت از جهان "هادس" يا جهان خداي دنياي زيرين در اساطير يونان است و اشاره به اعماق تاريك ما مي كند)، پيوند فلسفه و روان شناسي را كه در تعامل با يكديگر قرار دارند و دو حوزه مرتبط با يكديگر (انسان و جهان) را مورد شناسايي قرار مي دهند به زيبايي نشان می دهد. همان گونه فرويد سرچشمه آگاهي؛ اين بزرگترين گنجينه حيات بشري، را در تاريكي ها دانست ما نيز بايد جهان تاريك خودمان را بكاويم و بشناسيم.

خواندن اين كتاب را به علاقه مندان فلسفه توصيه مي كنم. كتابي درباره سوفي كه در زبان يوناني لاتين (زبان مادري فلسفه) به معني "عقل" است. يوستين گوردر نروژي نويسنده اي است توانا كه اكثر كتاب هاي وي مورد توجه منتقدان و خوانندگان قرار گرفته است. "راز فال ورق" يكي از بهترين آثار وي مي باشد.

ابری (آب و هوای ابری) با احتمال بارش کوفته قلقلی (Cloudy with a chance of meatballs) – 2009

2010-12-12T08:19:00.002+03:30

خطر لورفتن داستان!
پنج شیش سالی میشه که تب تیترهای "متفاوت" همه گیر شده. شاید معروف ترین مثال در این مورد عناوین پکیجی و بسته بندی شده ای شبیه "هفت دلیل که چرا من از... متنفر هستم / خوشم می آید" باشه. عنوان فیلم بالا هم به دلیل همین متفاوت بودن (طولانی، عجیب و مفرح) از نقاط قوت فیلم به حساب میاد. در تیتراژ ابتدایی، فیلم ساخته شده توسط "بسیاری از افراد" ( a lot of people) و نه صرفا یک کارگردان خاص معرفی میشه. ایده عمومی، مثل قریب به نود درصد انیمیشن های سه بعدی هفده هجده سال اخیر، محقق شدن یک رویای دوران کودکی / نترسیدن از شکست (در اینجا: جهش ژنتیکی ناشی از بزرگ شدن غذاها به عنوان وجه سمبلیک خطر افراط) / امید / موفقیت و ایده اصلی "تبدیل آب به غذا" توسط "همسان ساز غذایی دینامیک ابرجهشی دیاتونیک فلینت لاک وود"(!) ئه که چون توی فیلم براش توجیه خاص علمی مطرح نمیشه، باید اون رو تو ژانر علمی-تخیلی دسته بندی کرد. اگرچه در جاهایی از فیلم، ارزش های آمریکایی مورد تمسخر قرار می گیره (به جز شهر لندن!)، فیلم بازم مثل همیشه با سس "رویای آمریکایی" آمیخته شده و این هشداری برای ماست که بدونیم محدودیت و سانسور سیاست مدارانه در حقیقت باید چطور باشه تا مخاطب رو جذب کنه ضمن اینکه عنصر اصلی "اغراق" در اینجا هم به وضوح به چشم میخوره. به نظر من در مجموع، "ابری با احتمال بارش کوفته قلقلی" علی رغم شایستگی هاش، به دلیل ضعف و عدم پختگی فیلمنامه اصلا در حد و اندازه های آثار برجسته دریم ورکس و پیکسار نبود!

نمیرو1: "این لقمه ها خیلی بزرگتر از دهن ماست!"
نیمرو2: "من برای یه زندگی بهتر به اینجا اومدم. اما اشتباه می کردم! نه؟"
نیمرو2: تازه فهمیدم فقط یه "توهم فانتزی" بوده.
(هر سه نیمرو از دیالوگ های فیلم)

به: جناب ناشناس! (شناس سابق!) که در پست های اخیر کامنت گذاشته بود

2010-12-11T15:59:00.003+03:30

معمولا به نظرات ناشی از ذهن های مشکل دار کوچکترین وقعی نمیذارم ولی از اونجا که نثر آقای "ناشناس" به خاطر شباهت با نوع گفتاری که ازش سراغ دارم، اسمشو لو میده گفتم رسم "آشنا" یی رو به جا بیارم (اگه آدرسی از خودت به جا میذاشتی، خصوصی برای خودت میفرستادم ولی الان دیگه ناچارا به عنوان یه پست میذارم تو وبلاگ).
دوست قدیمی! از نوع نظراتت مشخصه بیشتر با خودم مساله شخصی داری تا نقدی به پست هام ولی این رو بدون که کامنت گذاشتن اگرچه آزاده و من هم برای شما و امثال شما هیچ نوع محدودیتی – مثل اونچه با عنوان "تایید نظرات" در وبلاگای دیگه می بینی – نذاشتم، "محترمانه" نظر دادن (که البته هرگز به معنای به به و چه چه کردن نیست) از اصول بدیهیه. در واقع، آبروی کسی با نقدهای شخصی فیلم توی وبلاگ نمیره ولی با بی احترامی حرف زدن چرا! حسابی میره! شما که ید طولایی تو اینترنت بازی و دانلود داری دیگه باید اینو بدونی!
راستی دوست عزیز:
- یه بار دیگه پست مربوط به فیلم "تسویه حساب" رو بخون تا حداقل آبرومندانه درباره نوشته ام نظر بدی نه خنده دار!
- شما اگرچه منو میشناسی ولی محدودیت هام رو ذره ای نمیدونی (راستی از کجا به ذهن مبارک خطور کرده پست "یکنواختی" مضمون سیاسی داشت که اون طور گفتی؟!) به هر حال، بنده هم در راه هدفی تلاش می کنم (راستی نقش شما و امثال شما که گوشه سوراختون می چپید و در کمال وقاحت، از عالم وآدم شاکی هستید چیه این وسط؟)
- آقای زبان شناس که "از لحاظ زبان شناسی" سخن بنده رو بررسی می کنی! بهتره دایره لغاتت رو بالا ببری به جای این همه موزیک گوش دادن!
- بعید می دونم اون طور که فرمودید "خودشیفته" (Narciccist) باشم ولی مطمئن ام توانایی هایی دارم و بهشون حسابی هم افتخار می کنم. در ضمن، بد نیست بری درباره اختلال عاطفی (Affective Disorder) در دوران کودکی و اثراتش در جوونی سرچ کنی. چیزای مفیدی به دست میاری که به دردت میخوره.
-
- از اینکه به هر حال به پست هام توجه کردی و نظر دادی ازت ممنون ام.

خودتم میدونی اگه میخوای کسی بهت توجه کنه مجبوری محترمانه صحبت کنی. این طوری امکان داره یه روز آدم مناسبی بشی.

و سخن آخر: نظرات شما دوست گرامی متاسفانه صرفا داره از روی بغض مطرح میشه. یا از این به بعد ساکت میشین که فبها یا خودتون رو با نظرات بی ربط مختلف می کشین که متاسفانه بنده کارای مهمتری داشته و وقت و حوصله ادامه دادن ندارم.
بای بای
موفق باشی

تسویه حساب – تهمینه میلانی (1388)

2010-12-06T08:04:00.002+03:30

بازم محمد نیک بین تهیه کننده کار بود. یه فیلم فمینیستی دیگه از خانوم میلانی؛ ولی این دفعه دیگه نسبت به فیلم یه جوری نبودم و تقریبا از همه اش خوشم اومد. به نظرم عدالت مناسبی تو فیلمنامه برقرار شده بود و این شاید به خاطر پختگی کارگردان بعد از فیلم های این چنینی بود. دستمایه قرار دادن یکی از مبتلا به ترین و در عین حال فراموش شده ترین دغدغه های اجتماعی امروز با تمرکز بر عاملان واقعی، فضاهای تابوشکن، بدیع و خارق عادت "تسویه حساب" رو نباید از یاد برد.
نیمرو: ردش کنین! آدم بدی نیست.

یکنواختی!

2010-12-05T08:41:00.001+03:30

چهار پنج ساله زندگیم به شدت "یکنواخت" شده. این حالت از یه طرف برام مفیده و از طرف دیگه حالم ازش به هم می خوره. در حقیقت، عقلم میگه ادامه بدم و تحمل کنم تا به هدفم برسم ولی دلم میگه: بس کن دیگه این روزمره گی مزخرف رو! موندن این وسط چیکار کنم. فضا اجازه حرکت خاصی بهم نمیده. فعلا مجبورم همین طوری پیش برم تا ببینم چی میشه.

همایش گویش های کویری

2010-12-04T09:26:00.000+03:30

دو سه روز پرکار، خسته کننده، طاقت فرسا ولی لذت بخشی بود. همکاری جدی در برگزاری یک همایش بین المللی، تجربه عالی و خاطره انگیز (و البته خوشمزه!) ای برام به حساب میومد؛ تجربه ای فراموش نشدنی و بسیار مفید. آشنایی با استادان دانشگاه های خارج - اونایی که از اون طرف کره زمین درباره جزئی ترین مسائل پنهان از دید من و شما، تحقیقات جدی کرده بودند - توفیق بی نظیری نصیبم کرد. دیدن، شنیدن و استفاده از تازه ترین مطالب علمی در حوزه گویش شناسی، پیدا کردن چند دوست خوب و اولین تجربه رسمی ترجمه شفاهی و مصاحبه انگلیسی با استادان خارجی ذوق زده ام کرد. در این همایش برای اولین بار تجربه استقبال و همراهی فرودگاهی از مهمونا رو داشتم. افتخار آشنایی با پروفسور ولادیمیر ایوانف؛ دکتر لیلی خودائو، دکتر اسدالله نوروزی، رامون گاژا، سیف الدین نظرزاده و استاد نازنین دوست داشتنی و کم ادعا دکتر محمد دبیرمقدم، از اتفاقات فراموش نشدنس زندگی من میشه.

:(

2010-11-30T08:27:00.003+03:30

سه چهار روز درگیر یه همایش بین المللی هستم. زیاد نمیتونم اینجا بیام.

روشنفکر مآب!

2010-11-30T08:27:00.000+03:30

یکی از تلخ ترین حقایق جامعه ما وجود کسانیه که حسابی ادعای روشنفکری دارن ولی در عمل از عامه ترین مردم هم عامی تراند. آدم خنده اش میگیره وقتی افرادی رو می بینه که اونقدر میخوان "متفاوت" جلوه کنن که حتی نوشته هاشون رو هم با آب و تاب خاصی می نویسن. افرادی که دائما داشته هاشون رو به رخ آدم میکشن و میخوان همه چیزشون با بقیه فرق کنه. تا اینجا زیاد بحثی نیست؛ بالاخره آدم اند و حق زندگی و گزافه گویی دارن دیگه. ولی موضوع وقتی جالب تر میشه که دقیقا خود همین آدم ها ادعای "حقوق بشر" و "توسعه اجتماعی" و... دارن. جامعه ایرانی قرن های متمادی ئه از وجود تناقض های فراوون رنج می بره. کسی که درد فقر رو نچشیده باشه، اگه هم خودش بخواد، نمی تونه بفهمه چی داره تو جامعه ما میگذره. طنازی روزگار اونجا بیشتر مشخص میشه که بدونین هرگز... هرگز کسی کیسه اش پرپول نمیشه مگر اینکه حق مسلم فقیری توی اون کیسه باشه.
آروم بخواب آقا یا خانوم روشنفکرمآب. آروم بخواب.

چند نکته

2010-11-29T08:36:00.001+03:30

- یکی از زمان هایی که آدم بدجوری فکر می کنه زمان خیلی خیلی زود میگذره، وقتی ئه که مواجه میشه با بعضی ساعت ها که هر ثانیه رو با دوبار تیک تیک کردن مشخص می کنن. تا حالا این جور ساعت ها رو دیدن؟
- از دوازده – سیزده سالگی فکر کردن هام تو حموم زیر دوش آب شروع شد. یه چیزی به ذهنم میرسه. یه سر نخ رو میگیرم و اونقدر شاخ و برگ بهش میدم و از زاویه های جورواجور نگاهش میکنم که اول نخ از دستم میره بیرون. فکر کردن هام که تموم شد، حموم کردن هم برام تموم میشه!
- انسان نسبت به چیزی که به وجود میاره، احساس مسئولیت می کنه. اینه که پدر و مادرها جونشون رو هم واسه بچه هاشون میدن.
- در یکی از آخرین خواب هام، سه قسمت اول "قهوه تلخ" رو به طور کامل تو خواب دیدم! (وسط قسمت چهارم بودم که مامان بیدارم کرد) اونجای قضیه جالبه که بنده حتی یک صحنه هم از این سریال ندیده بودم و دست نخورده نگهش داشته بودم سر فرصت کامل ببینم. فروید میگفت رویاهای ما چیزی غیر از انعکاس تجربه های حسی تو ناخودآگاهمون نیست ولی انگار من مثال نقضی هستم بر نظریه این دانشمدن بزرگوار!
- اینو باید از این به بعد هر روز ده بار برای خودم تکرار کنم: شتر سواری دولا دولا نمیشه!

معمایی به نام "فیس بوک"!

2010-11-28T08:48:00.006+03:30

بین دوستام یکی از اولین کسانی هستم که عضو فیس بوک شدم ولی نمی دونم چرا یه جوریه برام! ارتباط شبکه ای با گروه دوستان رو خیلی دوست دارم ولی خداییش فیس بوک یه جاهایی دیگه مخم رو می ترکونه. مغز و تمرکز ما محدوده ولی فیس بوک و امثالهم و امکاناتشون؛ نامحدود. با این همه امکانات متنوع فکری، مطمئنا اگه کسی بیکار باشه میتونه هیچ کاری نکنه (حتی غذا هم نخوره!) و بیست و چهارساعته مشتری تنقلات فیس بوکی باشه. به جز این، همون طور که "کودک نفهم" هم در یکی از پست های اخیرش اشاره کرده بود، بازی هایی تو فیس بوک هست که یه کم آدم رو نگران می کنه. من چون وقت ندارم و... طرف همون بازی های عادی هم اصلا نمیرم ولی اخیرا بازی هایی دیدم که نظرم رو درباره جنبه ها و ویژگی های مختلف دوستام می پرسه. ما انسان ایم و ناخودآگاه داریم برای همین هم می دونیم برای حفظ دوستی – که از همه چی مهمتره – گاهی حقایق بی ارزش (بله... حقایق بی ارزش!) ای رو باید نادیده گرفت. آدما خطوط قرمز نامرئی و قوانین نانوشته ای بین خودشون دارن که اگه از بین بره... . فیس بوک یه شبکه ارتباط مجازیه و به خاطر وظایفش، حرجی برش نیست. این ماییم که باید مواظب دوستی هامون باشیم!

تمام!

2010-11-27T13:58:00.002+03:30

طی روزهایی که گذشت مشغول مطالعه کتاب "دنیای سوفی" بودم. متاسفانه هفت صفحه کامل مطلب – شامل خلاصه برداشت ها و نت هام از تاریخ فلسفه غرب در این کتاب ششصد صفحه ای – برای پست های وبلاگ نوشته و طی دوسه روز بعدش تایپ و دسته بندی کرده بودم که همه شون با یه کلیک اشتباه حذف شد! چه باور کنید چه نکنید، تلاش های یک هفته ایم در عرض یک ثانیه نابود شد! به هر حال به همه تون توصیه دوستانه می کنم که "دنیای سوفی" رو بخونید.
نیمرو: یه قول هایی برای بازیابی اون فایل مهم بهم داده شده ولی حداقل تا دو هفته دیگه عملی نیست.

مشترک گرامی!

2010-11-16T13:07:00.002+03:30

سلام. هنوز روی کره زمین موجود ام ولی چیزی برای نوشتن پیدا نمیشه! لطفا بعدا شماره گیری بفرمایید!

نمیاد خب!

2010-11-10T08:37:00.000+03:30

زیاد زور زدم ولی نوشتنم نیومد! فعلا

شازده کوچولو – آنتوان دو سنت اگزوپری – ترجمه: محمد قاضی

2010-11-07T08:15:00.001+03:30

توضیح: این پست به ناچار بلند شده. از این بابت از همه خواننده ها عذر می خوام!
- آنتوان به علت سفرهای مختلفی که به خاطر شغلش (خلبانی ارتش) به نقاط مختلف جهان داشت، قسمت های بسیاری از دنیا رو از نزدیک دید و شاید همین دید کل نگر و جامع احتمالی که از این سفرها بهش دست داد بود که بهانه ای شد برای خلق اثر نمادین اش. اگزوپری به خوبی فهمید "... کین گلستان خنده واری بیش نیست!"
- آنتوان دو سنت اگزوپری انسان دوست، خلاق، باذوق و با طبع لطیف و روحی حساس بود و اثرش؛ ساده و دلنشین، ظاهرا کودکانه اما برای بزرگترها!
- در شازده کوچولو، نویسنده به وضوح "روشنفکرمآبی" رو زیر سوال می بره.
- تغییر زاویه دید و طرز نگاه به جهان و تمام هستی، چیزیه که شازده کوچولو از ما می خواد.
- هرکدوم از اسامی عناصر داستان، نشانه اند: خود شازده کوچولو، راوی، درخت بائوباب، سیاره B613، سلطان، خودبین، آدم بزرگ ها، پادشاه میخواره، مرد کارفرما، فانوس افروز، جفرافی دان و...
- شازده کوچولو در عین حال که طی داستان به هیچ وجه از سوالات متعدد خود دست بردار نیست، در تمام داستان اصلا جواب درست و حسابی به راوی (اگزوپری احتمالی) نمیده و اون رو به حال خودش وامیگذاره تا خودش... و این اولین درس بزرگ اگزوپری به همه ماست!
- اگزوپری عواطف و جوهرهای فراموش شده انسان رو به زیباترین شکل ممکن در قالب نثر یادآوری کرده.
- "تو اگه بتونی درباره خودت درست قضاوت کنی قاضی واقعی هستی!"
- "انسان همیشه تسکین پذیره."
- "آدم های روی زمین ریشه ندارند! باد آن ها را با خود می برد."
- "آدم بزرگ های روی زمین، خود را به عظمت درختان بائوباب می بینند."
- "... تو اگر مرا اهلی کنی هر دو به هم نیازمند خواهیم شد. تو برای من در عالم همتا نخواهی داشت و من نیز برای تو یگانه خواهم بود."
- "آنچه در تکاپوی آنی را می توان در یک گل سرخ یا جرعه ای آب پیدا کرد."
- "فقط بچه ها می دانند که دنبال چه می گردند."
- "چشم ها کور اند. بدان که جز با چشم دل نمی توان خوب دید! آنچه اصل است از دیده پنهان است."
نمیرو1: ترجمه زیبای محمد قاضی، نثری مسجع و تسخیرکننده ارائه میده.
نیمرو2: طی داستان، اشارات تلمیحی بسیاری از قرآن، حافظ، سهراب و... متناظر با جملات اگزوپری به ذهنم میومد:
چشم دل باز کن تا جهان بینی آنچه نادیدنی است آن بینی، الناس نیام. فاذا ماتوا انتبهوا، آن را که خبر شد خبری باز نیامد، كار ما نیست شناسایی راز گل سرخ كار ما شاید این است كه در افسون گل سرخ شناور باشیم،...
نیمرو3: بعد از خوندن داستان، چنان مجذوب "شازده کوچولو" شده بودم که دلم شدیدا براش تنگ شده بود و احساس سنگینی عجیبی می کردم. دلم می خواست همون لحظه پیشم بود. حیف که شخصیتی خیالی بود... شازده کوچولو رو "خیالی" می دونیم... غافل از اینکه اون وجود داره... و همین الان پیش ماست!... داشتن دل صاف و بی ریا و قلب مالامال از سادگی و یکرنگی چیزیه که اگزوپری از ما میخواد.
"من به ظاهر خواهم مرد ولی این راست نیست! نمی توانم این جسم خشک را با خود به آنجا بکشم!" (... چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم!)

ارکستر دیروز

2010-11-02T09:00:00.002+03:30

ارکستر فیلارمونیک تهران و علیرضا (امید) شفقی نژاد... اجرای زیبای آواز Hallelujah و چند تا دیگه... و من بی خود شده از خویشم! زبونم قاصره از توصیف ارکستر دیروز... پس به همین خط بسنده می کنم.

دانشگاه = سس مایونز!

2010-11-01T08:32:00.002+03:30

نمیگم میتونم خرخونی کنم و نمیکنم. نه، اصلا من واقعا نمیتونم حتی به صورت عادی درس بخونم. فقط سر کلاس ها تمرکزم خوبه طوری که نیاز به مطالعه در طول ترم ندارم! این خصلت و رویه باعث شده به جای دروس آکادمیک نظام بندی شده برم دنبال ده جور فعالیت جنبی دیگه که هم وقتم رو پر می کنه، هم ارضام میکنه و هم اطلاعاتم رو بالا می بره! درس اصلی برام همین کارای جنبی ئه! دانشگاه فوقش مثل سس مایونزه برای سالاد!
نیمرو1: به شدت از درس خوندن رسمی و آکادمیک بیزارم! شدیدا تنبلیم میاد! خیلی خیلی زود خسته میشم!
نیمرو2: محیط راکد دانشگاه های ایران در این بی انگیزگی بی تاثیر نیست. صبح و ظهر و شب، وقت و بی وقت... دعای ندبه، دعای عهد، دعای فرج، دعای کمیل،... . نه فعالیت هنری، نه ورزشی، نه تفریحی! خب معلومه دیگه چی به سر ما میاد!

پازل – استنلی دانن (1963)

2010-10-31T15:17:00.003+03:30

عنوان بندی فریبنده و جذاب وسمبلیک، فیلمنامه قوی و ومحکم، بازی های درخشان آدری هپبورن و کری گرنت، نماهای به یاد موندنی: مجلس ترحیم تو کلیسا، درگیری پشت بوم هتل و تعقیب و گزیر تو متروی پر پیچ و خم پنجاه سال قبل پاریس (وقتی تازه "پیکان" ما داشت در می اومد!) از نکات مثبت "پازل" اند. فضای جاسوس بازی دوران جنگ سرد در دهه های پنجاه وشصت میلادی رو نباید در تحلیل این فیلم فراموش کرد.

بقیه نمایش ها

2010-10-30T09:41:00.003+03:30

"بیوگرافی حادثه ای که در جمجمه اتفاق افتاد"، "من یک شهروندم"، "همه فرزندان خورشید" و "گوش کنید، می شنوید" (نیمه کاره!) نمایش هایی بود که تو این دو روز دیدم. زیاد مایل نیستم آثار روشنفکرانه با داستان پیچیده رو پرستش کنم اما "بیوگرافی..." اون قدر خوب طراحی و اجرا شده بود که به جرات می تونم بگم بهترین نمایش جشنواره بود. "من یک شهروندم" روایت شیکی داشت ولی ارضام نکرد. "همه فرزندان خورشید" نمایشی موزیکال محتوی قصه های کهن ایرانی بود و "گوش کنید، می شنوید" قصه تکراری اما نه ملال آور "آدم های مجسمه گونه یا مجسمه های آدم نام" بود.
نیمرو: این سه روز به معنی واقعی کلمه "حال" کردم.

تجدید میثاق با تئاتر!

2010-10-28T08:33:00.003+03:30

فرصتی پیش اومد که برم نمایش های راه پیدا کرده به جشنواره رو با دوستان ببینم. "مجلس قربانی سنمار" نمایشی بود وطن پرستانه در نکوهش رذیلت های انسانی و ستایش پاکی و یکرنگی و "جرس" هجویه ای طنزآمیز ولی عمیق بر عدالت جبار(!) بشری. هر دو نماایش به خوبی تمرین شده بودند و تسلط بازیگرها بر دیالوگ ها و نقش هاشون خوب بود. راستش بعد ازشش ماه تئاتر ندیدن حسابی لذت بردم و حالم جا اومد.
نیمرو: ... به پاداش هنر، مردمان را پای در بند می کنند. ( از دیالوگ های "مجلس قربانی سنمار")

مجازات طبیعی

2010-10-27T08:51:00.001+03:30

گاهی به نظرم نظام علی و معلولی طبیعت خودش دعوا می کنه. کار زیاد برای درآمد زیاد... افزایش استرس... افزایش فشار خون... افزایش احتمال ابتلا به سکته قلبی و... مرگ!
حالا برگردیم به اول و خلاصه کنیم: در آمد زیاد = غزل خداحافظی!
نیمرو: این فقط یه مثال از اون همه قانون بی بروبرگرد نظام طبیعی جهان بود.

تست روان شناسی!

2010-10-26T09:18:00.001+03:30

اخیرا یکی از دوستان یه تست روان شناسی بهم داد و گفت: این با بقیه فرق داره و رسمی و قابل اعتماده. من تو کتم نرفت ولی خب برای آزمایش، یه ناخنکی بهش زدم. نتیجه این بود:
"در نظر سایرین معقول، هوشیار، دقیق، ملاحظه كار و اهل عمل هستید. همه مى دانند شما باهوش و با استعداد هستید اما مهم تر از همه فروتن و متواضع هستید. به سرعت و سادگى با دیگران باب دوستى را باز نمى كنید. اما اگر با كسى دوست شوید صادق، باوفا و وظیفه شناس هستید اما انتظار بازگشت این صداقت و صمیمیت از طرف دوستانتان را دارید. گرچه سخت دوست مى شوید اما سخت تر دوستى ها را رها مى كنید."
نیمرو: تکرار می کنم: داخل نقل قول، نظر مستقیم من نیست!

لج و لجبازی – سید مهدی برقعی (1388)

2010-10-24T09:01:00.001+03:30

کمدی بود. شوخی داشت. تا حدی سطحی بود... اما تابلو بود که با فکر ساخته شده بود و از قصد می خواستن از فیلمفارسی های مبتذل روزگار فاصله قابل توجهی بگیرند. "لج و لجبازی" اسم مسخره ای داشت اما داستانش چیزی خیلی بیشتز از "قابل تحمل" بود. امیرجعفری هر کاری رو قبول نمی کنه (گرچه انتخاب همین رو هم به اجبار اعلام کرده!)، هر فیلمی "هامون" رو تو نماهاش نمی گنجونه، کمدی های جینگولی به هیچ وجه صحنه های کارشده و با کیفیت نداره...
همه اینا درست اما داستان خصوصا پایان بندی به شدت سرسری ساخته شده بود طوری که کفرم دراومد!

تقدیم به آلفرد هیچاک

2010-10-23T14:03:00.003+03:30

چند روز قبل فرصتی به دست اومد برم یه سری پایان نامه های رشته سینما رو ببینم. تحقیق های صحافی شده خاکستری، سبز، آبی و قرمز تیره دوره های لیسانس و فوق لیسانس از بیست سال قبل تا حالا به خصوص به اسم کارگردان های معروف که الان گرد پیری روی سرشون نسشته خیلی برام جالب بود. استاد راهنما و استاد مشاورشون همگی از بازنشسته ها بودند یا کسانی که الان دیگه ایران نیستند؛ بزرگمهر رفیعا، هوشنگ کاووسی، سهیلا نجم،... . بوی کاغذهای کاهی ضخیم، دیدن کلمات چاپ شده با ماشین تایپ و جمله Dedication یکی از پایان نامه ها لذت وصف نشدنی بهم داد: تقدیم به آلفرد هیچکاک!

2010-10-19T17:06:00.002+03:30

سلام. چند روز میرم تو حال خودم باشم. تو این مدت پست نمی زنم.

2010-10-18T09:45:00.003+03:30

دیشب باز آهنگ گوش دادم و گریه کردم. احساس می کنم اشک ها - هرچقدر هم الکی باشه - قلبم رو جلا میده. از افتادن تو باتلاق نجاتم میده. احساس می کنم مثل غذا، به گریه نیاز دارم! یه گریه اختیاری برای صاف شدن این دل چرکین و روح آلوده، یه قطره اشک برای به خود برگشتن و یک نفس آه برای تصفیه ی خود.
نیمرو: با اینکه جستجو کردن رو مشکل می کنه، چند وقته اصلا دلم نمیخواد برای نوشته هام تیتر بگذارم!

2010-10-16T15:43:00.001+03:30

در کـارگـه کـوزه گـری بــودم دوش

دیـدم دو هزار کـوزه گـويا و خـموش

هــر يک به زبان حــال با مـن گفتند

کو کوزه گر و کوزه خر و کوزه فروش

*رباعیات، خیام نیشابوری

ذره در دنیای مجازی

2010-10-16T09:07:00.002+03:30

وقتی تو فیس بوکم ذره بودنم رو بیشتر از هرموقع دیگه ای حس می کنم! "دهکده جهانی" مارشال مک لوهان علاوه براینکه قرابت مجازی آدم ها رو خوب نشون داد باعث شد مینیمال بودن رو هم بهتر احساس کنیم. و این یه تناقض جالبه!

لسان غیب

2010-10-14T10:00:00.000+03:30

دیشب صحبت های دکتر حسن بلخاری (استاد فلسفه هنر دانشگاه علامه) رو گوش می دادم درباره مفهوم عشق، جام، می، ساقی، پیرمغان و خصوصا "رند" در اشعار حافظ شیرازی و رقص سماع در عرفان. انصافا وقتی دکتر بلخاری صحبت می کنه، چنان شور و شوق و هیجان و انرژی تو حرفاش موج میزنه که هر مخاطبی بی اختیار شیفته اون گفتارش میشه.

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

MAN

2010-10-13T08:13:00.004+03:30

!A MAN MAY BE DESTROYED BUT NOT (NECESSARILY) DEFEATED
Ernest Hemingway, Old Man and the Sea

جلسه دفاع پایان نامه

2010-10-13T08:11:00.000+03:30

دیروز رفتم جلسه دفاع دو تا پایان نامه.* برام اولین بار تجربه جدی از این نوع بود. خیلی خوشم اومد. بحث های جالب مطرح و حرفای جالب تری رد و بدل شد.
* "بررسی تطبیقی "اخلاق" نزد نیچه و هدایت" و "بررسی جنبه های اگزیستانسیالیست در اشعار خیام و حافظ" موضوعات تابوشکن و تازه این دو پایان نامه بود که دیدن تصادفی همین عنوان ها روی دیوار دانشکده من رو به صرافت رفتن به همچین جمعی انداخت.

Hands*

2010-10-10T08:49:00.001+03:30

مکانیکی، پشت سر هم، هیپنوتیزم شده، آچار به دست، گوش به زنگ و بدون کوچکترین احساسی (توجه به مسائل جاری اجتماع رو که که بی خیال بابا! جیزه!) خم و راست میشن، این ور اون ور میرن و بالا پائین می پرن... فقط به خاطر یک مشت دلار!
"دست ها" کاری به این ندارن که کی هستی و کجایی و حالت چطوره. حتی به این هم کاری ندارن که کی هستن و کجان و حالشون چطوره. اونا فقط می دوند و می دوند، کاراشون رو بدون کوچکترین فکری و فقط به حالتی مسخ شده انجام میدن و نگاهشون فقط متوجه کمیت ئه. از دور میدون که تا چشمشون به وانت کارفرما میخوره مثل سگه گله دنبالش راه میفتن تا خود بورس وال استریت که انگشتاشون رو مثل مربی ارکستر ناشنوایان مدام تو هوا می چرخونن همه شون دنبال یه هدف اند. بهتره بگم دنبال یه "هدف" هم نیستن!
حتما این ویزیتورها رو دیدن که مدام مثل ضبط صوت دو دهنه، یه متن از پیش حفظ شده رو بدون کمترین تغییر حالتی تکرار می کنن. حالمو بدجوری به هم میزنن. دلم میخواد با دست خودم خفه شون کنم. دلم میخواد با ساعت برنارد نگهشون دارم. دلم میخواد... اما اصلا مطمئن نیستم که یه روز زودی خودم یه "دست" نشم!
*استعاره مجازگونه ای که دیکنز در رمان Hard Times از اون برای بیان حالات کلی این روبات های مجسمه ای استفاده کرد.

دو نکته درباره فوتبال

2010-10-09T13:35:00.001+03:30

شب جمعه قبل بازی ایران – برزیل بود. حتما خیلی از آقایون از قبل تخمه و تخم کدو و... آماده کرده بودند تا این شب رو با لم دادن روی بالش به حالت نیمه درازکش و تخمه شکستن سپری و یه حالی بکنند (در این حالت هیشکی نباید صداشون کنه یا بگه "برو آشغال رو بذار دم در!" چون موجودات بسیار خطراکی میشن). ولی خودمونیم، چرا جنس مذکر اینقد از تماشای ورزش -خصوصا فوتبال- خوشش میاد؟ (از جنس مونث هم افراد متعددی هستند که عشق فوتبال اند ولی انگار اصلا ناف جنس مذکر رو کلا با فوتبال بریدن!)
چیزی که به ذهنم میرسه اینه: هیجان تهاجمی غیرمستقیمی تو فوتبال هست که از لحاظ روانی، جنس مذکر رو با همذات پنداری دعوت به همراهی می کنه و البته تخمه شکستن، فریاد زدن یا... هم راهی برای تخلیه این بار روانی ئه.
یه چیز دیگه هم به ذهنم رسید. اینکه اغلب فیلم بین ها و سینما دوست ها، به نوعی عشق فوتبال هم هستند. دلیلش به نظر من اینه: من احساس می کنم فوتبال (از نوع باکیفیت اش) همونطور که قبلا هم گفته بودم، خودش یه جور نمایش دراماتیک قوی با تمام اجزای لازمه. و این یعنی بالقوه قابلیت تبدیل شدن به یه فیلم رو هم داره.

بوی این روزا

2010-10-06T11:39:00.001+03:30

همیشه آخرای شهریور منتظر یه حال و هوای خاصی ام. حسی که تا وسط پائیز برام طول می کشه. امسال هم اومد. ریشه این حس بیشتر مال دوران بچه مدرسه ای بودنمه. شب اول مهر که میشد تو اتاقم سرود "بوی ماه مهر" رو میگذاشتم و بهش عجیب گوش می دادم. حالا که تو پیاده رو راه میرم اون حس عجیب مخلوط با استرس، بوی برگ چنار خشک شده، سرمای نسبی، هوای گرفته، تاریکی زودرس و بچه مدرسه ای های یونیفرم پوش (استعاره به کار نمی برم ها! اینا واقعا هرکدوم بو دارند و برام قابل استشمام اند) سراغم میاد. بوی اضطراب و اون حس ته دلی رو از همه شون بیشتر می فهمم... انگار میخوان منو با خودشون ببرن.

توریست های بی کله!

2010-10-06T11:38:00.003+03:30

چند وقت پیش تو یه گزارش درباره ایرانگردی دو تا توریست انگلیسی خونده بودم. دیروز چشممان به جمال این دو دوک باکینگهام روشن شد. دو تا پیرمرد تقریبا قدبلند، چوب کبریت، خندون، کلاه آفتابی به سر، دماغ سرسره ای و پوست لبویی (دو تای اخر: مشخصه انگلیسی ها). تو یه رولز رویز نسبتا قدیمی زرد نشسته بودن و به آرومی داشتن دور میدون برای خودشون حال می کردن (اگه اینجا سمنان بود سه سوته بازداشتشون کرده بودن و شاید حکم اعدامشون هم تا حالا حاضر بود!). آخه کسی نیست به اینها بگه: نونتون نبود... آبتون نبود... تو این خراب شده اومدنتون چی بود؟! ما که ایرانی هستیم شب می ترسیم بیان دستگیرمون کنن به جرم تشویش اذهان عمومی ببرندمون 209، شما که با اون باغ قلهکتون جای خود دارین! ای استعمارگران پیر! ای روباه صفتان! ای شفتالو! چرا میای اینجا آخه؟!

پوپک و مش ماشاالله – فرزاد موتمن (1388)

2010-10-05T09:59:00.003+03:30

اگرچه عده ای از منتقدها "پوپک و مش ماشاالله" رو هم طراز "یه اشتباه کوچولو" و دوستان قرار میدن اما به نظر من جنس طنز این فیلم خیلی با اصطلاحا "فیلمفارسی ها" فرق داره. پوپک و... از نظر هدف فیلمنامه ای چیزی شبیه "کتاب قانون" رو تداعی می کنه که باید توجه کنیم فیلم فرزاد موتمن هم در زمان بسیار حساس تری ساخته شده و هم تکه ها و انتقادات گزنده تری رو مطرح می کنه (" اون ممه رو لولو خورد" و... رو که یادتون نرفته؟). مش ماشاالله در حقیقت نمادی از حاکمیت استبدادی دینی ئه با تمام غفلت ها، سخت گیری ها، نادانی ها، حماقت ها و البته غل و زنجیرکردن ها در کنار "رطب خورده منع رطب کی کرده؟" ها. راستی! در میانه فیلم قطعه آهنگین زیبایی هم خطاب به شخصیت اصلی یعنی "پوپک" اجرا میشه که نظیرش رو یا اصلا ندیدم یا خیلی کم دیدم.

آپدیت شبکه نمایش خانگی

2010-10-05T09:59:00.000+03:30

شبکه نمایش خانگی ما یا همون "انجمن صنفی ویدئو رسانه" تا حالا فقط در حد فیلم های سینمایی و بعضا شاید چندتا مستند بوده که از طریق موسسه رسانه های تصویری، هنر هفتم، قرن بیست و یک و... توزیع میشدن. چند وقتیه سی. دی. های موسیقی و سریال ها به طور بی سابقه ای و به طور بی سابقه تر "منظم تر" ای داره به راحتی آب خوردن بین سوپری ها توزیع میشه (بیست و چهار، قلب یخی، قهوه تلخ و...). این ماجرا از یه بعد مبارکه و به نظرم از یه بعد دیگه مشکوک! بعد مبارک: مردم ما که تا حالا عادت نداشتن تو سبد مصرفی شون جایی هم برای محصولات فرهنگی باز کنن دارن به این سمت پیش میرن و طبیعتا محصولات توزیعی از این طریق هم باید کیفیت متمایز خودشون رو نسبت به چرندیات رسانه ملی به مخاطب ثابت کنند تا مشتری خودشون رو حفظ کرده باشن. بیست و چهار و قهوه تلخ حداقل چیز دندون گیری داشتن که در این چرخه بمونن و شاهدش هم نقل محفل شدنشون ئه. و بعد مشکوک: من عقیده دارم اینجا و الان، هیچی بدون پشت پرده وحشیانه به بیرون راه پیدا نمی کنه. اگه یه روز بفهمید مهران مدیری دلبندتون دستش با دولت دقیقا تویه کاسه است چه احساسی بهتون دست میده؟ این فقط نظر منه ها!

بچه موندن

2010-10-05T09:58:00.008+03:30

هیچ وقت نخواستم با حقایق زندگی (ام) رو به رو بشم. همش فکر کردم هر چی که هست برای مردم "حقیقت" ئه و برای من "شوخی". شاید جرات اش رو نداشتم باهاش رو به رو بشم و مسئولیتش رو بپذیرم.
نیمرو: بچه موندم. نخواستم و نمیخوام بزرگ بشم! و این پارادوکس زندگیمه که بچه موندن هم بزرگترین دارایی منه و هم بزرگترین اشتباهم!

هرشب تنهایی

2010-10-05T09:58:00.005+03:30

من از تنهایی می ترسم. توی تنهایی حس خوبی ندارم. فکرای جورواجور و اغلب منفی و ترسناک به سرم میزنه. مخصوصا شب ها...اونم آخر شب! گاهی به نظرم بیشتر روحم تنهاست تا جسمم.
نیمرو: دقت کردین مردم – از جمله خود بنده – از کله سحر تا بوق سگ مثل دیوونه ها می چرخن و می چرخن ولی شب که میشه مثل نوزاد قنداقی آروم میشن؟!

جوگیرشناسی ارشد!

2010-10-05T09:58:00.002+03:30

نمی دونم خوبه یا بد ولی هر چی که هست باید بهتون بگم برو و بچز ارشد هم حسابی تو فکر مقاله دادن و بورس و پذیرش و... هستند. از هم اتاقیم گرفته (که اگه کارش درست بشه از ماه دیگه بخاطر مقاله اش انتقالی می گیره میره امیرکبیر) تا همکلاسیم (که مقاله اش تو کنفرانس اسپانیا پذیرفته شده) همه و همه شدیدا دنبال این جور چیزان. خدا کنه کیفیت هم این وسط اهمیت داشته باشه. کلا انسان در هر دوره ای از عمر کوتاه خودش به یه "جو" مبتلا میشه.

2010-10-05T09:57:00.001+03:30

سلام. بخاطر مشکلات ارتباطی چتد تا پست رو یه دفعه میزنم. لطفا در مورد هرکدوم نظری داشتید زیر همون بنویسید (خصوصا شما دوستان ساکن آمریکا یا کانادا که سر میزنید ولی بی نظر میرید!)

ادامه حیات!

2010-10-02T11:17:00.002+03:30

من زنده ام هنوز! بروکراسی های اداری حلق آویزم کرده! به زودی بر می گردم!

بانوی مستند نازی

2010-09-25T20:51:00.001+03:30

در قرن گذشته زنان متعددی به خاطر جسارت مثال زدنیشون در حوزه رسانه برجسته شدند. اگه اوریانا فالاچی با مصاحبه های جنجالی مشهورش با رهبران سیاسی جهان – از جمله روح الله خمینی، چهره حقیقی و پشت پرده تصمیم گیرندگان اصلی دنیا رو به نمایش گذاشت، لنی ریفنشتال (Leni Riefenstahl) این هدف رو با ابزار قراردادن سینمای مستند به انجام رسوند. اگرچه ریفنشتال رو نماد تبلیغاتی حزب نازی به حساب میارن و حتی عده ای از اون به عنوان "معشوقه هیتلر" یاد می کنند (فراموش نکنیم اون در مصاحبه ای با دیترویت نیوز در سال 1937، آدولف هیتلر رو "بزرگترین مرد روی زمین و..." دونسته بود)، به نظر میرسه لنی حداقل تعهد افراطی به نازیسم نداشت و تا حدی از روی علاقه، کنجکاوی و با فرصت طلبی به دربار هیتلر راه پیدا کرد و دست به ساختن مجموعه هایی منحصر به فرد از تاریخ جهان زد. در این بین، فیلم مستند "پیروزی اراده" (Triumph des Willens) رو شاید بشه نقطه عطفی در کارنامه این بانوی سینمای مستند دونست که علی رغم همه انتقادات مبنی بر "پروپاگاندا"ی سیاسی بودن، با ثبت وقایع دوران آلمان نازی، برگ مهمی از تاریخ سیاسی جهان رو خصوصا بعد از شکست آلمان در جنگ جهانی دوم ورق زد (فیلم "Olympia" با محوریت المپیک 1936 برلین هم دومین اثر مطرح ریفنشتال حساب میشه). همه این ها، استفاده از تکنیک تراولینگ و تصاویر آهسته – خصوصا برای ثبت مسابقات المپیک – به همراه ذوق زیبایی شناسانه ای که در مستندهای لنی موج می زد این رقاص، کوهنورد، بازیگر، مستندساز و خبرنگار حرفه ای آلمان رو به عنوان برترین فیلمساز زن جهان مطرح کرد. لنی ریفنشتال هفت سال قبل به خاطر سرطان در سن 101 سالگی درگذشت.

من...حشرات...فلسفه

2010-09-23T23:35:00.001+03:30

مدتیه به نظر کسانی که منو تو معابر عمومی یا حتی خونه می بینن حرکت های عجیب و غریب و بعضا خنده داری می کنم. سنگ چین راه میرم، جفت پا می پرم جلو، دو قدم لی لی می کنم و...
راستش چندوقته به طرز وسواسی مواظبم به حشرات صدمه نزنم و مثلا ناخودآگاه زیر پام لهشون نکنم. همین هفته قبل بود که یهو وسط استخر دیدم یه پروانه کوچیک بالهاش خیس شده و داره غرق میشه. دستمو بردم زیرش تو آب و یواش آوردمش بالا رو هوا بعد تا لب استخر شنا کردم و گذاشتمش دو متری بیرون استخر. علت مواظبت وسواس گونه ام رو دقیق نمی دونم فقط می دونم خیلی برام سخته که یه موجود زنده رو بکشم یا حتی کشته شدنش رو ببینم. ماشاءالله پر تعدادترین و پرتنوع ترین گونه جانوری روی زمین هم همین حشرات زبون بسته اند که همیشه خدا زیر دست و پات می لولن!
این جور مواقع میرم تو فلسفه مرگ و زندگی... جبر و اختیار... چرا من حشره نیستم؟ اگه بودم آدما من ضعیف رو از مرگ حتمی نجات میدادن؟ چرا اون نفس باید...؟ یعنی سرنوشتشون همینه و ما بی تقصیریم؟ چه سرنوشت مسخره ای دارن پس. اصلا "سرنوشت" چیه؟
چراها عذابم میده و تنها کاری که میتونم بکنم اینه که اونی رو که نجاتش ازم برمیاد بلافاصله نجات بدم؛ حتی اگه مثل امشب یه بچه مگس باشه که به خاطر دوش گرفتنم خیس شده و چسبیده به دیوار حموم!
نیمرو: اگه برای هر پست مجبور باشی بیست دقیقه وقت صرف کنی ارزشت بیشتر از یه حشره است؟

!Sorry, but it doesn't meet our Standards

2010-09-21T06:02:00.000+04:30

خیر سرم نصف تابستون رو داشتم رو مقاله ام کار می کردم. دلمون رو خوش کرده بودیم اوایل مهر داریم میریم یه کنفرانس خارجی. دیروز از طرف Review Committee جواب بالا اومده به اضافه اینکه: پیش... پیش! حالا ناراحت نباش! ایشالا تو دوره بعد همین کنفرانس شما رو ببینیم.

استراتژی جدید : ارضای داخل، فریب خارج!

2010-09-20T11:08:00.001+04:30

تلویزیون ما به شدت ایزوله است. تنها برنامه هایی که در تلویزیون ایران نقاط کمرنگی از خط قرمز شکنی رو نشون میدن (اجازه دارن نشون بدن!) "نود" و به تازگی "هفت" هستند؛ اولی در زمینه فوتبال و دومی در زمینه سینما که به عقیده آقایون حوزه های بی خطری هستند – و نمی دونن گورشون با همین ها کنده میشه! چند وقتیه دو کپی کاملا ناشیانه از "هفت" و "نود" (دقت کنید که قرار بوده "هفت" خودش کپی "نود" باشه) رو به صورت زنده از شبکه جام جم و برای ایرانیان خارج از کشور پخش می کنند. هر چهار تا برنامه رو دیدم و به نتیجه جالبی رسیدم. اگه با خوش بینی فرض کنیم "نود" و "هفت" انعکاس دهنده بعضی ضعف های مدیریتی در حوزه فوتبال و سینمای کشور اند، کپی هاشون به کل همه این ضعف ها رو هم دقیقا در همون تایم پخش (برای انحراف توجه خارجی ها از شبکه های داخلی در همون زمان) منکر میشن و به جنبه های "گل و بلبل" می پردازند. در ساده انگارانه ترین شکل ممکن این یعنی اولا: مسئولان صداوسیما متوجه بمب در حال انفجار مردم هستند و سعی می کنند با مسکن های موقت، زخم رو التیام بدن (بخونید عوام رو گول بزنن) و ثانیا: در هر صورت، مخاطب ساکن خارج، نه تنها هیچ دلیلی نداره که از ضعف ها مطلع باشه بلکه باید با "تکه ای از بهشت" نشون دادن ایران بهش، وادار به بازگشت به موطن بشه (به صراحت میگم این یکی از دستور کارهای اصلی رادیو و تلویزیون دولتی ایرانه و علت پخش با آب و تاب میرات فرهنگی دوره هخامنشی همراه با موسیقی های کلاسیک و اغوا گر از شبکه های برون مرزی صداوسیما هم چیزی جز این نیست! من کاملا می شناسمشون. اونا پست تر از این حرفان!) این استراتژی کثیف تلاش وافر برای ارضا و اغوای مردم ساده ایران رو نشون میده و البته تلاش دوچندانی برای فریب ساکنان بی خبر خارج از این کشور.

اثر هنری؛ سهل و ممتنع

2010-09-19T10:52:00.000+04:30

فکر می کنم یه تناقض حل شده ای در همه آثار هنری وجود داره و اون اینه که هم "سهل" اند و هم "ممتنع". هر اثر هنری (تصویری، تجسمی، نمایشی،...) در برابر مفهوم "مخاطب" ئه که معنا پیدا می کنه. در حقیقت، هنر به عنوان یکی از موثرترین ابزار ارتباطات انسانی در ذات خودش وظیفه انتقال معنا رو به عهده داره و هر انتقال و ارتباطی هم طرف مخاطبی داره. فکر می کنم یکی از زیباترین ویژگی های آثار هنری واقعی همین باشه که در عین عامه فهم و عامه پسند بودن، هرگز سخیف و مبتذل و بی مایه نیستند (حفظ همزمان هر دو وجه "سرگرمی" و "دعوت به تفکر" از مشخصات لاینفک اثر هنریه). آثار هنری پیچیده ترین مفاهیم انسانی و طبیعی رو در "قالب" میریزن تا اون مفاهیم و معانی به زیباترین و خلاقانه ترین شکل، درک و فهمیده بشن. در نتیجه شاید بشه گفت: مخاطبان هنر، بدون اون هیچ اند و البته هنر هم، بدون مخاطبانش هیچ!

فکر و عمل

2010-09-18T09:54:00.000+04:30

فکر کردن گاهی من رو می کشه. از یه سر طناب شروع می کنم و میرم و میرم تا جایی که افکارم هزار رشته میشه و از دستم در میره. اون موقع کنترل فکر خودم رو دیگه ندارم. آدم فکوری هم نیستم ها! درباره هرچیزی که فکرشو بکنید فکر می کنم و همه این فکرها دوباره خودشون چندشاخه میشن. البته گاهی بعضی فکرا به خاطر ریشه های ناچارا فلسفی که داره تمام بدنم رو واقعا به لرزه در میاره و کف دستام رو مرطوب می کنه. فکر کردن زیاد من رو بعضی وقت ها عذاب میده. از زندگی عادی خارج میشم و هزار تا چیز رو از هزار جنبه بررسی (!) می کنم. نمی دونم! شاید هم اصلا ماهیت فکر اینه که آدم رو با خودش به یه هزارتوی پرپیچ و خم ببره. درسته که لزوما هر تفکری نباید به یه چیز ملموس و خارجی مثل عمل تبدیل بشه تا عینیت پیدا کنه ولی هر چی که هست نتیجه اصلی گاهی برام اینه که چقدر افکار اجرایی و عملی شخصیم رو واقعا به "عمل" تبدیل می کنم. تو فکرام گاهی به نتایج خوب و مفیدی هم میرسم اما اونقدر تنبل بودم و هستم که عمل نمی کنم!